|
 Κάθε χρόνο φτιάχνω το δικό μου καλοκαίρι. Για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά δεν καταφέρνω συχνά να φύγω για 15-20 μέρες και να παραμείνω στον ίδιο προορισμό, κάνοντας το αντιπαθητικό και χιλιογραμμένο ?άδειασμα στις μπαταρίες?.
Δηλαδή ακόμη και τους μαθητές μου που άκουσα που το έλεγαν, μου ήρθε να τους αστράψω μία και να τους γυρίσει το κεφάλι γιατί σίγουρα το είχαν ξεσηκώσει από τη μαμά τους ή από τα glossy περιοδικά. Ο ορισμός του καλοκαιριού σε καμία Γη δεν εγκλωβίζεται στις 1-15 Αυγούστου, αλλά με λίγη φαντασία εξαπλώνεται σε όλο το χρόνο.
Βουτιά μπορείς να κάνεις τον Μάιο στο Τολό, τον Μάρτη στο κολυμβητήριο, τα Χριστούγεννα στα νησιά Πικέ, τον Οκτώβρη στην Κερατέα και να νιώσεις κάθε κύτταρό σου να ανανεώνεται, ενώ να βρεθείς στην Πάρο με τα καγκούρια και τα τούμπανα μέσα Αυγούστου και να σε βαράνε τα μπίτια, η άμμος και τα μποφόρ στο κεφάλι και να φύγεις τουλάχιστον ξενερωμένος.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα μπουζούκια που πρέπει να πας την Πρωτοχρονιά στριμωγμένος ανάμεσα σε βιζόν και τόνους λακ για να πληρώσεις και νταμπλ ? μπόμπα ? ντοτ, ή στον αγρό την Πρωτομαγιά, ή σε ότι άλλο πρέπει να δώσεις το κοινωνικό παρόν ημερολογιακά.
Αναπολώντας το παρελθόν οι διακοπές μου ήταν κάπως ανορθόδοξες καθώς περιείχαν underground προορισμούς όπως την μαφιόζικη Σικελία σε ένα camp με 50 άτομα από όλη την Ευρώπη, στην Ιρλανδία αποθεώνοντας τους U2 στις γειτονιές where the streets have no name, στην Ίο σε ένα μουδιασμένο καλοκαίρι, στη Σαμοθράκη με τη λάθος ατμόσφαιρα και παρέα, και η λίστα συνεχίζεται.
Εν τούτοις, το μυαλό σκαλώνει και αναπολεί έναν παθιασμένο Δεκέμβρη στην Κύπρο, έναν ξέφρενο Μάη στην Αθήνα και έναν απελευθερωμένο Νοέμβρη στο Βερολίνο. Διακοπές λοιπόν είναι η λέξη που ψάχνουμε, σαν το κάτι διαφορετικό με αγαπημένους και δοκιμασμένους ανθρώπους σε καινούριο προορισμό ή κάπου εγγυημένα καλά. Μπορεί να μη σου κάτσει 15 Αυγούστου, 25 Δεκέμβρη, 1 Ιανουαρίου, το Πάσχα, η μεγάλη και φαντασμαγορική απόδραση ή έξοδος.
Σκέψου, όμως, τις φορές που πέρασες ωραία χωρίς να το έχεις σχεδιάσει μήνες πριν και ύστερα από ανεξάντλητα τηλεφωνήματα. Ή σκέψου αυτούς με τα κατεβασμένα μούτρα που ακολουθούν σαν πρόβατα το πλήθος, χωρίς άποψη και χωρίς εκείνη τη σπίθα της χαράς στη ματιά.
Ας μαυρίσουμε στα πόδια χωρίς να μαυρίζουμε στην ψυχή που δεν μπορούμε να είμαστε σε μια διπλανή ξαπλώστρα των περιοδικών στο νησί των Ανέμων, Ιπποτών, διασήμων, κλπ. Ας φιληθούμε κάτω από κισσό και όχι κάτω από γκι. Αυθόρμητα, αστυλιζάριστα, αληθινά...
Της Αγγελικής Μακρή
 |
RSS feed Comments
