Η ινσόμνιά μου  μού παράγγειλε να σας ξαναπώ γειά- όχι το οριστικό για κακή σας τύχη ΜΠΟΥΑ ΧΑ ΧΑ. Διότι όπου γάμος  και χαρά η Βασίλω πρώτη, αγαπημένα  τέκνα(ά). Χάνω εγώ τέτοιο μπατίρ-D σαν  κι αυτό που λαμβάνει χώρα στη λατρευτή μας χώρα? Η που νομίζετε ότι  εμείς οι - ούτως ή άλλως - αγανακτισμένοι Έλληνες τσι Νιουγιόρκ δεν συμπάσχουμε με τους ομοϊδεάτες μας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού? Καλέ, βρέξει, χιονίσει (αχ πλιζ, όχι άλλο χιόνι φέτος, δε θα το αντέξω) ο νούς μας εμάς εκείίίίίί, πόρωσηηη, σταθερά. Εξάλλου για το Ελλάς τα κάνω όλα, για το Ελλάς δε σ' αγαπώ Mεγάλο Mήλο μου - αν και τελευταίως έχω αρχίσει τις απιστίες. Λό-λα-να-ένα-μεγάλο-μήλο.

Που λέτε, ξέρετε πόσο δύσκολο είναι για μας  εδώ να πληροφορούμεθα τι γίνεται σα κάτ' που λέει και η Mανιάτισσα yiayia? Καταρχάς εδώ ο Τύπος (που ποτέ δεν του άξιζε κατά βάθος το κεφαλαίο τ, ούτε κάν μια Τ-bone steak) παίρνει το βραβείο του μπρέινουόσινγκ  - χα! μόλις θυμήθηκα και το περσινό, πρώτο άρθο των Νιουγιορκτάιμς για την ελληνική κρισάρα με αντιπροσωπευτική για το Ελλαδιστάν φωτό τους καταυλισμούς των τσιγγάνων. Ωστόσο, no offense τσιγγάνοι μου, έρχεται και η δική μας η σειρά. Ψάχνουμε να πληροφορηθούμε λοιπόναούμ', όχι μέγκα και μαλακίες, ψάχνουμε στα μπλογκ λέμε, ψάχνουμε στα φόρουμ, ψάχνουμε στην πιάτσα όλη ναούμ'.

Ε και τι βρίσκουμε  δηλαδής? Αααα, πολλά, πουχού ότι τους Έλληνες μπάτσους τους έπιασε και  καλά κωλοκαψίδι με το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Σου λέει, όλο μπάλα σουβλάκια  και μπύρα, γιατί παντού υπάρχει  ένας μύθος, κάτσε να κάνουμε και  λίγο τη δουλειά μας. Κάτσε να κανω λίγο το γιατρό και να εξυγιάνω το σύστημα (έχω κάνει και καλή αρχή με το να στείλω λαό στο νοσοκομείο και το εφτάχρονο τσιγγανάκι στον αγύριστο). Τώρα λέει, έέέτσιιιιιξξαααφνιιικάΆαΆάΆάΆΆΆΆ))))]]],  ανακαλύψανε, λέει, ότι το μισό ποδόσφαιρο τα 'παιρνε για να πάρει παγωτό τις Κυριακές. Ψσσσςςς. Καλά ε, ανατρίχιασα με την αποκάλυψη, τόσο που έτριξαν τα θεμέλια της Manhattan Bridge, ταρακουνήθηκαν τα νερά του Hudson και έκαναν αποβολή όλα τα ψάρια στο Fire Island.

Καλέ μην ταράζεσαι! μου είπε ένα πουλάκι την ώρα που τσίμπαγε το άκλαυτο αυγοτάραχο, συλλογίσου ελεύθερα - και όπως είπε και ο Ρήγας, όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά. Θυμήθηκα λοιπόν ότι ζω στη χώρα τσι Liberty (λέμε τώρα) και έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει (μιλάμε για τρελό οκαζιόν). Ε και θυμήθηκα καλέ ότι το ελληνικό κυβέρΝησ-ί (γιατί ως γνωστόν πάσχει και αυτό από χολέρα) ετοιμάζεται να πουλήσει τον δόλιο τον ΟΠΑΠ μωρέ. Και σου λέει, μη μας πάρουνε πάλι με τις πέτρες για ντόπια σκάνδαλα, κάτσε να πούμε ότι το ανακαλύψαμε εμείς πρώτοι γρήγορα γρήγορα - σαν την ταχύτητα του φωτός ένα πράμα. Δε μας έφτανε η μιά τρόικα σου λέει, τί? να σκάσει μύτη κι άλλη? τετράικα? άπαπα, κάτσε να ανοίξουμε μερικές μύτες πρώτα να εξιλεωθούμε και μετά συνεχίζουν οι άλλοι.

Τώρα που είπα οι άλλοι, θυμήθηκα τους άλλους. 'Ελα μωρέ, ξέρεις ποιους εννοώ. Τους 'άλλους'. Εκείνους τους Τραγικούς των Τραγικών, που αδερφές τους ανεβάζουν, πουστάρες τους κατεβάζουν. Εκείνους που στη νιουγιόρκ είναι και τυπικώς από προχτες GAY (ευτυχείς) αλλά στο φτωχό μας Ελλαδιστάν κατατρεγμένοι -  κατά τα άλλα ο κόσμος το 'χει βούκινο και μεις κρυφό καμάρι. Το νιογιόρκ σήμερα 'τα σπασε' για το 'Ουράνιο Τόξο'. Το Empire State Building έβαλε τα καλά του από την Παρασκευή και ντύθηκε στα 'πολύχρωμα'. Κι απόψε the City σειόταν από τους πανηγυρισμούς. Για τί πράγμα στην τελική? Για το αυτονόητο. Για την ρημαδο-Αγάπη. Τόσο απλά.

Γιατί, περί ορέξεως  κολοκυθόπιτα αγαπητοί. Έτσι είναι. Άλλοι 'κανονικοί', άλλοι ακανόνιστα φυσικοί. Άλλοι κλέφτες, άλλοι λιγότερο (γιατί  όλοι κλέψαμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έλα τώρα, δε θέλω μα και μου. Και αν θέλετε να κάνετε τον Κινέζο, κάντε τον όπως δεν έχετε συνηθήσει: το αντερφό Πεκίνο προτίθεται να μας επιχορηγήσει). Άλλοι θέλουν το ευρώ, άλλη τη δραχμούλα. Άλλοι πεινάνε, άλλοι διψάνε. Άλλοι μπάφο, άλλοι κόκα. Και πως να τους αλλάξεις γνώμη προς το αντίθετο δηλαδή? Ας είναι βέβαια, τουλάχιστον μερικοί μερικοί ξέρουν τι θέλουν. Σκληροπυρηνικοί. Αλλά οι περισσότεροι είμαστε πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας. Τα θέλουμε όλα στον ατμό. Και την πίτα αφάγωτη και το σκύλο χορτάτο. Αλλά ω φίλοι, τα ευρωπαϊκά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους. Και ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Και σε 30 χρόνια από τώρα, οπότε και, μόλις, υπολογίστηκε η επίλυση της Ελληνικής κρισάρας χρέους και αποπλερωμής ναούμ', ποιος ζει ποιος πεθαίνει. Απλά φοβάμαι ότι θα επιβιώσουν μόνο οι κατσαρίδες και τα αρούρια του συστήματος, ως συνήθως. Ένα Τέζα παρακαλώ. Γενικότερα.

P.S. 100% επίκαιρο, 29 Ιουνίου 1874: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/07/29-1874.html

Υγιαίνετε.

Ledamelissa, 28/6/2011