Ρε σεις, δεν είναι ότι ήμανε ανεπρόκοπη και δεν έβαλα κάτω τον ποπό μου να γράψω. Απλούστατα το πράμα δεν τράβαγε, με τίποτε σας λέω. Θες τα νέα που είναι τόσα πολλά και στις δύο άκρες του Ατλαντικού που παλιώνουν στο λεπτό? (να 'ταν και καλά, καλά θα 'τανε). Θες αι μεγάλαι ετήσιαι ντόπιαι εθνικαί εορταί από τις οποίες θες δε θες δε τη γλυτώνεις? Θες ο άφθονος ζύθος και οι βεγγέρες προς τιμήν φίλων που αποχωρούν μια για πάντα από το Μεγαλομέγαλο Μήλο? Θες η ώρα που παίρνει το σφουγγάρισμα των δακρύων του αποχωρισμού και το πλύσιμο των χειμωνιάτικων? Βάλε και τη ζέστη και τα λόγια του παπά, έ, δε θες και πολύ για να παρατάς σύγξυλες τις σκέψεις σου και να ζουζουνίζεις από εδώ και από εκεί. Στην τελική τί σόι Ledamelissa είμαι?

Με τσίμπησε μια ξαδέρφη μέλισσα ενόσω ποδηλατούσα προς μια ατίθαση θάλασσα του Ατλαντικού ονόματι Fort Tilden, και που ένα πουλάκι μου είπε ότι η αγριότητά της μπορεί να μου θυμίσει Ελλάδα. Τίποτε δεν είναι σαν το Ελλαδιστάν φυσικά, ωστόσο τα 40 μίλια που ποδηλάτησα συνολικά εκείνη τη μέρα περνώντας από αερογέφυρες αλλά και δρόμους τύπου Κοιλάδα Των Τεμπών κατόρθωσαν απλώς να με κάνουν να ξεροκαταπίνω που αύριο πρέπει να φτιάξω ταξιδιάρικη βαλίτσα οδεύοντας στο άγνωστο με βάρκα την Ευρώπη.

Μπα σε καλό σου Νιουγιόρκ, πέρσυ η ψυχή μου ούρλιαζε ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ ΜΟΥ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ και τώρα ανασαίνω με ανακούφιση που θα κοιλιέμαι στα γρασίδια σου σα σκιούρι για ακόμα ένα τέρμινο. Τι στο διάτανο, μέλι έχεις και τραβάς εμάς τις μέλισσες? Πολύ ζουμερό και τραγανό μας προέκυψες τελευταίως Μήλο μου Μεγάλο και πως να αντισταθώ το έντομο. Εδώ κοτζαμάν Εύα, μωρέ κοτζαμάν Αλίκη Στη Χώρα Των Θαυμάτων και δεν αντιστάθηκε στο ΦΑΕ ΜΕ, πώς μωρέ μια μέλισσα να αντέξει εις πειρασμόν? Ρύσαι ημάς.

Well. Ώρα 3.51 πρωινή και αποφασίζω να ακούσω στο youtube το Γιατί τα πεντοχίλιαρα δεν είναι πετσετάκια. Θυμάμαι ξαφνικά, άπειρα καλοκαίρια πριν, κάποιο συγγενικό πρόσωπο να αποδοκιμάζει ως δευτεράντζα το εν λόγω άσμα σε παραθαλάσσιο κέντρο της επαρχίας, την ίδια στιγμή που εγώ 'σκότωνα' με νερομπίστολο τον αδερφό μου. Να όμως τελικά που η Γλυκερία αποδεικνύεται πιο ανθεκτική και από το Ευρώ. Και τα wanna be πετσετάκια ικανά να σκουπίσουν τόνους νερού.

Αντιθέτως τα γερμανικά χαρτομάντιλα ζέβασοφτ δε σε σώζουν από τα βαρέα χημικά, ούτε σταματούν τα λουτρά αίματος. Κάνω μεταβολή στις προτιμήσεις μου και ξαναβλέπω για πολλοστή φορά τα ανάρπαστα βίντεο με τους φιλότιμους αστυνομικούς που δουλεύουν με πάθος για την προστασία του πολίτη. Ένα δάκρυ κυλά σύμφωνα με το νόμο της βαρύτητας της ευγνωμοσύνης: ευγνωμοσύνη που μας σκοτώνουν εν ψυχρώ πρωτού μας σκοτώσει η ανέχεια και η κατάντια. Να 'στε καλά ρε παιδιά! Πάντα τέτοια, κι εγώ στο γάμο σας θα τραβάω περόνες.