Πάντοτε αξιοπρεπής, διακριτικός και ευγενής, χρησιμοποιούσε τη δημοσιότητα μόνο για να προσφέρει έργο. Ένιωθε πάντα καλά με το να δίνει, αλλά ερχόταν σε πολύ δύσκολη θέση όταν έπαιρνε. Σεμνός και μετριόφρων σε σημείο άγνοιας, που καθήλωνε: «Δουλεύω με το ένστικτο, δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα. Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα».

Η επιλογή του ονόματος σηματοδότησε ουσιαστικά την πορεία της. Όταν ο πατέρας της αποφάσισε να την βαπτίσει Ορνέλα είχε στο μυαλό του μια  διάσημη Ιταλίδα ηθοποιό. «Από το όνομα μου και μόνο καταλαβαίνεις. Ο πατέρας μου θαύμαζε τη Μούτι και έτσι δεν είχε ενδοιασμούς. Και εγώ, όμως, από μικρή το είχα. Εκανα σκετσάκια μόνη μου. Ξέρεις, «ανέβηκα στην πιπεριά να κόψω ένα πιπέρι κλπ». Πάντα το είχα αυτό το 'καραγκιοζιλίκι. Να μιμούμαι, να κάνω ρόλους».