|
 Ως Ladydust ξεσηκώνει τα πλήθη στα Dj set σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ως ραδιοφωνική παραγωγός αναμεταδίδει το έργο των καλλιτεχνών που ανακαλύπτει απ? όλον τον κόσμο, στον δικό της ξεχωριστό?πλανήτη. Η μουσική αποτελεί μια από τις εμπνεύσεις της, όμως ως Μαρίνα Τσιγονάκη έχει πολλές ακόμα καλλιτεχνικές ιδιότητες. Αν και προέκυψε τελευταία η υποκριτική είχε αποτελέσει το πρώτο της μικρόβιο από την εποχή που τελείωσε το σχολείο.
Λίγο πριν αναχωρήσει από τη χώρα μας με προορισμό το Λονδίνο και το Λος Άντζελες (θα πρωταγωνιστεί σε μια μεγάλου μήκους αμερικανική παραγωγή) το all4fun τη συνάντησε στον Πειραιά. Και η Μαρίνα ή, κατά κόσμο Ladydust τα έσουρε και στην κατηγορία εκείνη των νεοελλήνων, που εμφανίζουν έλλειψη σεβασμού, έχοντας μια σαφέστατη ροπή στη λεγόμενη λαμογιά?
- Με τόσες ιδιότητες είναι εύλογο το ερώτημα το πώς μπορείς και τα προλαβαίνεις όλα...
Δεν τα προλαβαίνω! Συνήθως φεύγω τρέχοντας από μια φωτογράφηση, πηγαίνοντας σε μια πρόβα, ή, σε κάποια άλλη δουλειά. Μάλλον το τίμημα του να σ? ενδιαφέρουν και να θέλεις να ?εξελίξεις? παράλληλα διαφορετικές καριέρες. Ειδικά σε μια αγορά, που πρέπει ταυτόχρονα να λειτουργείς ως self ατζέντης, είναι ακόμα πιο δύσκολο και χρονοβόρο. Αν αγαπάς αυτά που κάνεις, σώζεται κάπως, αλλά και πάλι?
- Έχεις κάνει πολλές περιοδείες ως DJ σε όλη την Ελλάδα. Ποια περιστατικά σου έχουν μείνει περισσότερο στην μνήμη;
Τι ν? αρχίσω τώρα να λέω?Κάθε πόλη ήταν και μια ξεχωριστή, τρελή εμπειρία. Πραγματικά. Ένα να πω καταρχάς. Πως αισθάνομαι απίστευτα τυχερή και τιμημένη που με κάλεσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, σε κάθε σχεδόν γωνιά της χώρας για ν? ακούσουν τα σετ μου τα τελευταία χρόνια. Όλοι τους ήταν τα καλύτερα παιδιά που έχω συναναστραφεί. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου έδιναν. Φιλόξενοι, ευγενικοί και σε πολλές πόλεις, πίστεψε με - πολύ πιο μουσικά ενημερωμένοι, απ? ότι στην Αθήνα. Τώρα από περιστατικά, τι να πρωτοθυμηθώ.
Συνήθως έκανα εμφανίσεις σε δύο ή, τρεις κοντινές πόλεις μαζί, και μόνο το σκηνικό του να ταξιδεύω από τη μία στην άλλη, (έχοντας δίπλα μου και φίλους μου τις περισσότερες φορές, ή, τις μπάντες με τις οποίες εμφανιζόμουν μαζί), ήταν μαγικό. Μου έρχεται τώρα στο μυαλό το σετ των Ιωαννίνων στο πλαίσιο του 4 thursdays festival με τους berlin brides, 5starhotel και monsieur minimal. Θυμάμαι το πόστερ του φεστιβάλ ήταν τόσο τεράστιο, που μου έκαναν πλάκα όταν το πήρα μετά (πάντα τα μαζεύω για συλλεκτικούς λόγους σχεδόν από κάθε πόλη), προτείνοντας μου να το κάνω μπέρτα και να κυκλοφορώ μ? αυτό στο αεροδρόμιο. Είχε τόση πλάκα. Δεν χωρούσε καν στο σαλόνι του σπιτιού, όταν το άπλωσα (σ.σ.γέλια).
- Γενικά τι σημαίνει για σένα η αφήγηση στο κοινό, όπως αποκαλείς τα σόου σου ως DJ?
Είναι, το Α και το Ω. Δηλαδή, ο αρχικός σκοπός ήταν αυτός. Η αφήγηση των προσωπικών μου ιστοριών. Πραγματικά δεν είχα ποτέ την πρόθεση να ασχοληθώ με το dj?ing. Μπορώ να σου πω πως το βρίσκω έως και αδιάφορο. Η μουσική στάθηκε απλά η τεράστια έμπνευση και το όχημα να πω κάποια πράγματα, δανειζόμενη και αναμεταδίδοντας το έργο κάποιων καλλιτεχνών. Θα μπορούσε να είναι και κάτι άλλο, όπως ένας ρόλος, ή, ένα ποίημα. Θα μπορούσα εναλλακτικά να βγω σε μια ταράτσα και ν' αρχίζω να φωνάζω και να τραγουδάω όλα όσα νιώθω.
- Η υποκριτική ήταν κάτι που σε ενδιέφερε πάντα ή, προέκυψε στην πορεία;
Είναι πολύ περίεργη υπόθεση. Και, όμως, η υποκριτική ήταν η πρώτη επιλογή, όταν τελείωσα το σχολείο, μη ρωτήσεις πότε (σ.σ. γέλια). Πρόσφατα κοιτούσα ξανά το απόκομμα από τις εξετάσεις μου στο Εθνικό. Μεσολάβησε μια πορεία όπου ήρθαν όλα τα άλλα, modeling, σπουδές σε drums, dj?ing και ξαναέκλεισε κατά κάποιο τρόπο ο κύκλος μετά από τόσα χρόνια το 2007 συγκεκριμένα με το πρώτο πράγμα που είχα επιλέξει. Το μικρόβιο ξαναμπήκε με τυχαίο τρόπο, όταν υπό προτροπή μιας φίλης άρχισα να παρακολουθώ κάποια σεμινάρια κινηματογράφου με ξένους καθηγητές. Το ένα έφερε το άλλο και μέσα σε δύο χρόνια, βρέθηκα να κάνω συνεχώς μαθήματα και παράλληλα κάποιες αρκετά ενδιαφέρουσες δουλειές σαν ηθοποιός. Άρχισα μεν με τηλεόραση, αλλά ακολούθησε μετά το θέατρο και κάποιες ταινίες μικρού μήκους.
Ήμουν, όμως, τυχερή, γιατί από τα πρώτα κιόλας βήματα βρέθηκα να δουλεύω δίπλα σε σπουδαίους ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Κάτι που συνήθως έρχεται στους περισσότερους μετά από αρκετά χρόνια πορείας. Από τον Σπύρο Παπαδόπουλο στο Κλειδί του Παραδείσου, στον σκηνοθέτη του Βroadway Νίκο Κατή, που σκηνοθέτησε την θεατρική παράσταση στο Μεταξουργειο, τον Αχιλλέα Γκατσόπουλο, με τον οποίο κάναμε μαζί το Seal of Lilith (εκτός απο μικρού μηκους, προβλήθηκε και ως κλιπ σε ευρωπαϊκό κι αμερικανικό MTV), τη Σαϊτα του Δ.Χριστοδουλου, που βγηκε στις 15 καλυτερες στο Greek Los Angeles film festival, καθώς και το Portable life της Fleur Boonman με πρωταγωνιστή τον Rutger Hauer από το Blade Runner. Η τωρινή φάση με βρίσκει να κάνω πιο τολμηρή βήματα, έχοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια μεγάλου μήκους αμερικανικής παραγωγής. Μόλις αρχίσαμε πρόβες και είμαστε στην τελική ευθεία. Η συνέχεια, επί της οθόνης?
 - Yπάρχει έντονη σχέση με το κοινό σου μέσω του ραδιοφώνου. Πώς βίωσες αυτήν την εμπειρία;
Η εμπειρία του τελευταίου χρόνου που με βρήκε να κάνω ραδιόφωνο, ήταν πραγματικά μαγική. Όχι μόνο η ίδια η χρονική περίοδος που έβγαινα στον αέρα και η αίσθηση ότι σε παρακολουθεί ενδεχομένως ένα σεβαστό κομμάτι κόσμου, αλλά και όλη η προετοιμασία. Το πιστεύεις πως για 12 μήνες άκουγα κάθε εβδομάδα εγώ και οι συνεργάτες μου γύρω στις 30 με 40 καινούριες μπάντες για να καταλήξουμε στις 20 τελικές που παρουσιάζαμε από κάθε γωνιά του κόσμου; Να σημειώσω για όσους δεν γνωρίζουν, ότι δεν παρουσίαζα τον Πλανήτη Ladydust μόνη μου. Πάρα πολλές φορές ήταν μαζί μου ο εξαιρετικός φίλος και θρυλικός ραδιοφωνικός παραγωγός Τζίμης Μανωλάκος στην προετοιμασία και τη συμπαρουσίαση.
Στην ουσία με τον Τζίμη παρουσιάσαμε γύρω στις 600 με 700 καινούριες μπάντες από τις οποίες το ακόμα πιο μαγικό είναι ότι τις πιο πολλές απ? αυτές τις ανακαλύψαμε ενώ ήταν ακόμα άγνωστες. Και χωρίς δισκογραφικές εταιρείες πίσω τους με ελάχιστα ακόμη hits στο προφίλ τους στο My space. Μετά, όμως, τις παρακολουθούσαμε να κάνουν break through στην παγκόσμια rock n?roll σκηνή κάποιες με περισσότερες εμφανίσεις, κάποιες άλλες με περιοδείες και συμβόλαια. Αν είναι κάτι για το οποίο είμαι πραγματικά περήφανη από άποψη δημιουργικότητας, προσήλωσης και πάθους, είναι αυτή η εκπομπή. Η οποία είναι τελικά και αυτό που ονομάζεται Πλανήτης Ladydust. Σ?αυτόν τον Πλανήτη, όμως, έχουν θέση μόνο οι καλοί ακροατές και όσοι αγαπούν τη μουσική. Γι αυτό και ο Πλανήτης αλλάζει τροχιά και θα μεταδίδεται επιμελούμενη από την ιδία ακριβώς παρέα και με το ίδιο ακριβώς ύφος.
- Και ο κόσμος από πού και πότε μπορεί να σας ακούει πλέον;
Από μία διεύθυνση που θα ανακοινωθεί από το προφίλ μου στο facebook λίαν συντόμως. Οπως και η ημέρα της εκπομπής. Παράλληλα θα ανεβαίνει και στο menu music του www.ladydust.com. Όπως αποφασίσαμε κατόπιν πολλών? συνελεύσεων με την παρέα, θέση στη δική μας κατάσταση που πάμε να δημιουργήσουμε, θα έχουν μόνο γνώστες και γνωστοί. Αλλά και όλοι όσοι συμμερίζονται την ίδια αγάπη με μας για τη μουσική, όπως και την ίδια απέχθεια που τρέφουμε για όσους την ?καταχρώνται στο βωμό των συμφερόντων.
Διότι δεν αρκεί να κάνεις κάτι. Πρέπει και να νιώθεις πως εμπνέεσαι από το περιβάλλον που το κάνεις. Αυτό είναι τελικά το πιο δύσκολο, κατά τη γνώμη μου στην Ελλάδα. Στην ουσία χαίρομαι που τα πράγματα συμβαίνουν κατ? αυτόν τον τρόπο, γιατί αυτή η κατάσταση μου δίνει παράλληλα και την ευκινησία, που χρειάζομαι όσον αφορά στα άμεσα μελλοντικά μου σχέδια, που δεν περιλαμβάνουν το να βρίσκομαι στα εδώ εδάφη. Οπότε, Εverything in its right place, που λένε και οι Radiohead? Περισσότερα νέα πάνω σε όλα αυτά πολύ σύντομα από τις διευθύνσεις μου σε facebook, twitter, myspace, στο blog μου, στα οποία εύκολα μπορεί να παραπεμφθεί κάποιος και μέσα από το menu, Links στο www.ladydust.com.
- Παίρνοντας αφορμή με το δεύτερο συνθετικό του avatar σου αναρωτιέμαι αν θεωρείς πως είμαστε Dust in the Wind, όπως αναφέρει το παλιό κομμάτι των Kansas.
Φυσικά! Μπορεί να φαίνεται ότι η λέξη εμπεριέχει μια ματαιότητα, όμως είναι και ο κυριότερος λόγος για τον οποιο κρινόμαστε ενώπιον της? συμπαντικής νομοθεσίας, σχετικά με τη συμπεριφορά και όχι τόσο για τις επιλογές μας νομίζω, αλλά τα βαθιά κίνητρα μας. Έτσι το βλέπω.
- Τι σε εκνευρίζει περισσότερο στη γενική στάση των νεοελλήνων;
Αυτή η λέξη πολύ δυστυχώς πλέον στατιστικά ισοδυναμεί για μένα με βρισιά. Βασικά είναι κάτι εφάμιλλο με τη χυδαιότητα στην ευρεία της έννοια, την έλλειψη σεβασμού και φυσικά τη λαμογιά. Το πιο επικίνδυνο και εξωφρενικό είναι ότι δεν φτάνει αυτό,αλλά επικρατεί και το θέατρο του παραλογου συνεχώς ολόγυρα, βλέποντας τους χείριστους του είδους να ?εξάπτονται, φορώντας τη μάσκα του σωστού και ηθικού. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, όχι τόσο σ? αυτούς που φαίνονται να μην έχουν κάποια παιδεία ή, κάποια αισθητική στα πράγματα. Αυτοί μπορώ να σου πω είναι απλώς αυτό που είναι. Άρα και ακίνδυνοι. Σε κάτι άλλους, όμως, και άλλες με φουλάρια στους λαιμούς, που ακολουθούν ανθρωπιστικές ιδεολογίες και κοινωνικούς προβληματισμούς. Παρατηρώντας τους λίγο καλύτερα, καταλαβαίνεις αμέσως τους λόγους για τους οποίους γίνονται οι πλέον κατάπτυστοι, αφού στη ζωή τους δεν ακολουθούν αυτό που και καλά πρεσβεύουν.
- Και η ποίηση με την οποία επίσης ασχολείσαι;
Ποίηση είναι όλα, είτε αποδίδονται με λέξεις, είτε όχι. Παρ? ολ? αυτά μερικές φορές υπάρχει μια εσωτερική ανάγκη που σε κάνει να χρειάζεσαι όντως να τα αποδώσεις με τις λέξεις. Παραμένει ακόμη για μένα σε προσωπικό επίπεδο, άσχετα αν κάποια ποιήματα έχουν βγει προς τα έξω, στο blog μου ή, κάποια άλλα έχουν μελοποιηθεί. Η ποίηση στέκεται πίσω απ? όλες τις τέχνες, τη μουσική, τον κινηματογράφο, τους κώδικες. Πίσω από την ίδια τη ζωή. Στην ουσία είναι και μεγαλύτερη από εκείνην?
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 14/10/2010
Σημ.: Η φωτογραφία στην αρχή της συνέντευξης είναι του Χάρη Ζαμπαρλούκου, αυτή στη μέση του κειμένου είναι του Αντώνη Μάμιλλου, ενώ η φωτογραφία της κεντρικής σελίδας είναι του Άκη Παρασκευόπουλου.
 |
RSS feed Comments
