Χριστός Ανέστη

Άρθρογραφίες
Χριστός Ανέστη

Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη. Καλό Πάσχα. Καλή Χρονιά. Όπα μπερδεύτηκα.

Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια, μπερδεύτηκα. Σχεδόν μου θύμισε τον γνωστό, οικείο, αυθόρμητο, υπεραγαπημένο, «καΛημερινό» διάλογο, τον γνωστό κι ως «ΤικάνειςΚαλάΕσύ».

Ωραία τα έθιμα- ας μην είμαι αφοριστική- αλλά πολύ ίδια δεν είναι κάθε φορά;

Δεν θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί μία παραλλαγή, έτσι για το καλό; Έτσι, για να υπάρχει λίγο αγωνία; Θα μου πει κανείς «Βρε κοπέλα με το πληκτρολόγιο στο χέρι, είσαι στα καλά σου; Πότε ήταν ίδιες αυτές οι γιορτές για’ σένα;

Πάντα δεν συμβαίνουν διαφορετικά πράγματα; Αλλά και τα ίδια να συμβαίνουν, ποιο είναι το πρόβλημα; Ωραία δεν είναι να σουβλίζεις κρατώντας το χέρι του Ρωμαίου και να παραδίνεσαι σε οικογενειακά Διονυσιακά γλεντοκόπια»;

Λοιπόν ναι, ας πούμε ότι ναι, πάντα υπάρχουν διαφορές κι ότι ωραία είναι να έχεις στο ένα χέρι τη σούβλα και στο άλλο το Ρωμαίο και όλα αυτά, αλλά γιατί Χριστός Ανέστη και Αληθώς Ανέστη και Καλό Πάσχα; Ποιος τα έφτιαξε όλα αυτά; Και γιατί εμείς τα ακολουθούμε; Κι όχι μόνο αυτά, άλλα ΌΛΑ. Όλα.

Κλείνω τα μάτια, τηλεμεταφέρομαι έξω από τον θόλο, γίνομαι δορυφόρος και παρακολουθώ αυτήν τη Γη.  Μα τι κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Αυτοκίνητα, κόρνες, πόρτες που ανοιγοκλείνουν, ασανσέρ που ανεβοκατεβαίνουν, τηλέφωνα, τηλέφωνα, πάρα πολλά τηλέφωνα, φαγητά, ουρές, γέλια, ωπ να τα και τα δάκρυα, α να και λίγο σεξ, τράπεζες, τράπεζες, τράπεζες, μα πόσες τράπεζες πια, πολύ τρέξιμο, πολύ στρες, πολύ άγχος, πολλή κούραση βρε παιδί μου, ωχ καλυφτείτε, βομβιστική επίθεση, ωχ  προσέξτε, ωχ όχι, νεκροί.

Ξαφνικά αυτή η θαλπωρή γύρω από τη σούβλα μοιάζει ειδυλλιακή.

Πάω να σπάσω κανένα κόκκινο αυγό.

Αλήθεια, ποιος το' κανε το αυγό;


Βίκυ Μιχαλοπούλου

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ