Το πρόσωπο της εβδομάδας: Στεφανία Γουλιώτη - Ηθοποιός

Tο πρόσωπο της εβδομάδας
Το πρόσωπο της εβδομάδας: Στεφανία Γουλιώτη - Ηθοποιός
Για τη Στεφανία Γουλιώτη έχουν γραφτεί πολλά διθυραμβικά σχόλια και θα συνεχίζονται να γράφονται, δεδομένου πως ανήκει στις περιπτώσεις των ηθοποιών εκείνων, που έχουν την καθολική αναγνώριση
 
Αν, μάλιστα, υπήρχε η δυνατότητα μιας συστηματικής εξαγωγής Ελλήνων ηθοποιών προσωπικά θεωρώ πως θα ήταν μια από τις πρώτες και αναμφισβήτητες επιλογές.
 
Σπουδάζοντας και στην Ιταλία η απόφοιτος της δραματικής σχόλής του Εθνικού Θεάτρου συνάντησε τον Πίτερ Στάιν και μετά την πρώτη τους συνεργασία με την «Πενθεσίλεια» ακολούθησε ακριβώς 10 χρόνια πριν (2007) η περίφημη «Ηλέκτρα», ένας ρόλος που την έκανε γνωστή στο ελληνικό θεατρικό κοινό και δικαίως της χάρισε το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη».
 
Όλα αυτά βέβαια είναι λίγο-πολύ γνωστά και μετά από ένα πλήθος σημαντικών συνεργασιών με πολύ σημαντικούς και ευγνωσμένης αξίας σκηνοθέτες το φετινό καλοκαίρι τη βρήκε να συμμετέχει στον «Κύκλωπα» σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη.
 
Η συγκεκριμένη παράσταση ολοκληρώνει τον φετινό της κύκλο στο Ηρώδειο και μια από τις ιδιαιτερότητες είναι πως ενώ οι ρόλοι στο έργο του Ευριπίδη είναι αντρικοί ερμηνεύονται μόνο από γυναίκες. «Είναι μια  πρόκληση μεγάλη. Για μένα τουλάχιστον ήταν κάτι πολύ επώδυνο να αρθρώνονται λόγια τόσο βίαια, σκληρά και ωμά μέσα σε μια φύση δική μου, που είναι εκ των πραγμάτων πολύ πιο μαλακή, και πιο σε εισαγωγικά, “πολιτισμένη”. Mου καθρεφτίζει ένα κομμάτι του εαυτού μου που είναι τερατώδες και με δυσκολεύει πάρα πολύ να το αποδεχτώ. Αλλά αυτή είναι η δουλειά της Τέχνης και αυτό που παθαίνω εγώ με αυτά τα λόγια, ελπίζω και προσδοκώ να πάθει και το κοινό. Άρα και αυτό με τη σειρά του να καθρεφτιστεί στο τέρας που κρύβει μέσα του και να το αποδεχτεί και να συμβιώσει μαζί του με όποιον τρόπο. Mε την Αλεξάνδρα Αϊδίνη και την Άννα Καλαϊτζίδου, έγινε μια μαγική συνάντηση των τριών μας. Οχι μόνο μεταξύ μας αλλά και με τους ρόλους γιατί είναι πολύ εντυπωσιακό, να βλέπεις να συμβαίνει χωρίς πολύ προσπάθεια, να υπάρχει ένας αντρικός λόγος μέσα σε αυτά τα πολύ γυναικεία σώματα», αναφέρει μεταξύ άλλων στο All4fun. 

 12068405_969039679784642_8891183421168096971_o.jpg

Έχοντας απολαύσει την πολύ επιτυχημένη παράσταση, «Ο Θεός της σφαγής» μετά τη διετή της συνύπαρξη στο Θέατρο Αθηνών με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τη Λουκία Μιχαλοπούλου και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, την πιο ξεκούραστη περίοδος της ζωής της, όπως αποκαλύπτει στο All4fun, γιατί ήξερε ότι μπορεί να βασιστεί στους άλλους με απόλυτη εμπιστοσύνη, να είναι αυτό που λέμε “ήμουνα οι άλλοι”, και να έχει ένα υψηλό επίπεδο επικοινωνίας με τους συμπαίκτες της, μας αποκαλύπτει και τον ρόλο της την ερχόμενη σεζόν, που θα είναι στο Εθνικό Θέατρο στον «Πέερ Γκυντ» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη: «Είναι ένα έργο, που κάθε ηθοποιός ονειρεύεται να παίξει. Είναι από τα ωραιότερα που έχουν γραφτεί παγκοσμίως. Ο Δημήτρης Λιγνάδης είναι ένας πολύ ευφυής άνθρωπος και περιμένω πολλά απ' αυτόν και τον ευχαριστώ που τόλμησε να κάνει κάτι που εγώ δε θα φανταζόμουν ποτέ, να μου δώσει το ρόλο της μάνας σ' αυτό το έργο. Πρόκειται για μία αρχετυπική μάνα και ταυτόχρονα τρομερά αναγνωρίσιμη ανάμεσά μας».
 
* Η υποκριτική για μένα είναι σαν να υπήρχε από πάντα. Προέκυψε πάρα πολύ νωρίς, στα επτά και ήταν σαν ένα κάλεσμα. Για έναν ανεξήγητο λόγο πήγα και γράφτηκα στο Θεατρικό Τμήμα του Δημοτικού Σχολείου και από τότε δε σταμάτησα ποτέ να κάνω Θέατρο. Το τι είναι για μένα η υποκριτική είναι πολύ σύνθετο και μπορώ να μιλάω ώρες γι' αυτό. Θα αρκεστώ να πω ότι για μένα είναι μία ευκαιρία να ζήσουμε πράγματα που δε θα ζήσουμε αλλιώς ποτέ, να μπούμε μέσα σε ανεξήγητους κόσμους και να ξεχάσουμε ποιοί είμαστε.
 
* Όσον αφορά τα κοινά, συμμετέχω μόνο όταν χρειάζεται. Δεν μπορώ να πάρω θέση για κάτι που δεν με κινεί προσωπικά, για κάτι που δεν εμπλέκομαι προσωπικά, για κάτι που δε γνωρίζω και καλώς ή κακώς δε γνωρίζω πάρα πολλά πράγματα όσοναφορά στο πως λειτουργεί το σύστημα της συμβίωσής μας στην κοινωνία. Οπότε δεν παίρνω μέρος στα κοινά όταν δε γνωρίζω κάτι. Όταν είμαι γνώστης όμως ενός θέματος καλά και μπορώ να εκφράσω τη γνώμη μου, το κάνω και το κάνω πάρα πολύ αυθόρμητα και παρορμητικά, πράγμα που πολλές φορές το πληρώνω όταν μετά παίρνει θέση η κοινή λογική και με συνετίζει.
 
* Η τέχνη έχει τρομακτική δύναμη και αυτό που είναι η αποστολή της μ’ έναν τρόπο είναι να μας κάνει να καταλάβουμε τον άνθρωπο στο Όλον του. Στο σύνολό του. Όταν καταλάβουμε αυτούς τους κόσμους, τους άγνωστους στους οποίους αναφέρθηκα νωρίτερα και αποδεχτούμε τον άνθρωπο με όλες τις πλευρές του, τις οποίες η Τέχνη καταφέρνει να φωτίσει, θα καταφέρουμε να χωρέσουμε περισσότερο τον δίπλα μας και κατά συνέπεια ν' αλλάξει αυτός ο κόσμος. Αλλά θα πάρει αιώνες για να γίνει αυτό και η Τέχνη καλά κάνει και συνεχίζει την αποστολή της να ψάχνει και να σχετίζεται με τα μυστήρια του κόσμου.
 
* Φυσικά θα ήθελα οι επιχορηγήσεις που δόθηκαν φέτος να είναι πολύ μεγαλύτερες. Ας μη γελιόμαστε, χρειάζονται χρήματα για να μπορέσεις να ρισκάρεις. Χρειάζεσαι μια ασφάλεια για να μπορείς να ρισκάρεις, και στην Τέχνη χρειαζόμαστε το ρίσκο σε μεγάλο βαθμό. Και τα χρήματα που δίνονται αυτήν τη στιγμή, βεβαίως και είναι πολύ σημαντικό που άρχισαν να ξαναδίνονται, αλλά δεν φτάνουν για να μπορέσει ένας μεγάλος καλλιτέχνης να ρισκάρει και να προχωρήσει και ως εκ τούτου οι μεγάλοι καλλιτέχνες να συνεχίσουν να προχωρήσουν την τέχνη του Θεάτρου. Αυτό που γίνεται σαφώς με αυτά τα χρήματα, είναι να επιβιώνουν λίγο καλύτερα οι θίασοι και όσοι σχετίζονται με την κάθε παράσταση αλλά δεν προχωράει μόνο έτσι. Χρειάζεσαι μιαν ασφάλεια για να μπορέσεις να ρισκάρεις.

15362_8997_zoomed_19466697_1441081105913828_5875413115241989656_o.jpg

* Η πρόκληση του να παίζουν γυναίκες τους ρόλους τους αντρικούς στην παράσταση “Κύκλωπας” στην οποία συμμετέχω και θα έχουμε τη χαρά να παίξουμε στις 7 Σεπτέμβρη στο Ηρώδειο, η πρόκληση η μεγάλη ήταν ότι για μένα τουλάχιστον ήταν κάτι πολύ επώδυνο να αρθρώνονται λόγια τόσο βίαια, σκληρά και ωμά μέσα σε μια φύση δική μου, που είναι εκ των πραγμάτων πολύ πιο μαλακή, και πιο, σε εισαγωγικά, “πολιτισμένη”. Κάθε φορά που αναγκάζομαι να αρθρώσω αυτά τα λόγια, είναι μια συνάντηση που δεν με χαροποιεί να την κάνω, δεν χαίρομαι που την κάνω, γιατί μου καθρεφτίζει ένα κομμάτι του εαυτού μου που είναι τερατώδες και με δυσκολεύει πάρα πολύ να το αποδεχτώ. Αλλά, όπως είπα πιο πάνω, αυτή είναι η δουλειά της Τέχνης και αυτό που παθαίνω εγώ με αυτά τα λόγια, ελπίζω και προσδοκώ να πάθει και το κοινό. Άρα και αυτό με τη σειρά του να καθρεφτιστεί στο τέρας που κρύβει μέσα του και να το αποδεχτεί και να συμβιώσει μαζί του με όποιον τρόπο. Δηλαδή αυτές τις απαντήσεις  τις έχει δώσει η ψυχανάλυση πολύ περισσότερο και όχι εγώ, αλλά η Τέχνη το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τις φωτίσει. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση: Να έρθεις σε επαφή με πολύ, πολύ ωμά λόγια λοιπόν και ένα μαγικό πράγμα που συνέβη σε αυτήν την παράσταση ήταν ότι και οι τρεις κοπέλες κυρίως που έχουμε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, η Αλεξάνδρα Αϊδίνη και η Άννα Καλαϊτζίδου, έγινε μια μαγική συνάντηση των τριών μας, όχι μόνο μεταξύ μας αλλά και με τους ρόλους γιατί είναι πολύ εντυπωσιακό, να βλέπεις να συμβαίνει χωρίς πολύ προσπάθεια, να υπάρχει ένας αντρικός λόγος μέσα σε αυτά τα πολύ γυναικεία σώματα.
 
* Αυτή η παράσταση προέκυψε από μία έμπνευση του Παντελή Δεντάκη, η οποία ήταν να μου δώσει το ρόλο του Κύκλωπα, στην οποία έμπνευση μέσα διέκρινε την ικανότητα του ανθρώπου και του ηθοποιού να μπορεί να παριστάνει κάτι χωρίς να χρειάζεται να το περιγράφει. Δηλαδή αρχικά ξεκίνησε από το ότι μπορούμε να αποδώσουμε το μέγεθος του τέρατος χωρίς να χρειαστεί να περιγράψουμε και χωρίς κινηματογραφικά εφέ, να το πω έτσι. Αυτό ήταν τρομερά προκλητικό για μένα και είπα αμέσως ναι, γιατί μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η ιδέα και φυσικά δυσκολεύομαι ακόμα πολύ να πετύχω κάτι τόσο δύσκολο. Η συνύπαρξη όπως προείπα με όλα τα υπόλοιπα κορίτσια είναι υπέροχη, είμαστε εκεί η μία για την άλλη και ιδρώνουμε παρέα, να το πω έτσι.
 
* Η συνύπαρξη με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, την Λουκία Μιχαλοπούλου και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο ήταν επίσης κάτι μαγικό, διότι καταφέραμε και φτάσαμε σε ένα επίπεδο επικοινωνίας πολύ υψηλό. Καταφέραμε να προβλέπουμε ο ένας τις αντιδράσεις του άλλου και να προλαβαίνουμε να τις διοχετεύει ο καθένας στο δικό του χαρακτήρα κι έτσι γίναμε ένα σύνολο που έρεε πάρα πολύ αρμονικά. Ήταν η πιο ξεκούραστη περίοδος της ζωής μου γιατί ήξερα ότι μπορώ να βασιστώ στους άλλους με απόλυτη εμπιστοσύνη και είναι αυτό που λέμε “ήμουνα οι άλλοι”, με κάποιον τρόπο, “ήμουνα εκείνοι και ήταν εγώ” και έβλεπα τον εαυτό μου σ΄ αυτούς, κι εκτός όλου αυτού που περιγράφω, ήμασταν και είμαστε τρομερά αγαπημένοι.

11220149_968743206480956_4473466685192160880_n.jpg
 
* Δεν έχει καμία σημασία για μένα το ότι ήμουν σε κάποιο κεντρικό θέατρο, όπως το Αθηνών. Εγώ κάνω τη δουλειά μου σε όποιο θέατρο και αν είμαι, με την ίδια δυσκολία που το κάνω πάντα, με το ίδιο βάθος που ψάχνω, με τις ίδιες προκλήσεις. Για μένα δεν αλλάζει κάτι, το ότι ένα θέατρο είναι στο κέντρο ή είναι κάπου αλλού. Αυτά αφορούν στους κριτικούς ή στους ανθρώπους που κρίνουν τη θεατρική ιστορία, αλλά για μένα δεν έχει καμία σημασία.
 
* "Ο Πέερ Γκυντ" είναι ένα έργο, που κάθε ηθοποιός ονειρεύεται να παίξει. Είναι από τα ωραιότερα έργα που έχουν γραφτεί παγκοσμίως. Ο Δημήτρης Λιγνάδης είναι ένας πολύ ευφυής άνθρωπος και περιμένω πολλά από εκείνον και τον ευχαριστώ που τόλμησε να κάνει κάτι που εγώ δε θα φανταζόμουν ποτέ, να μου δώσει το ρόλο της μάνας σε αυτό το έργο, η οποία πρόκειται για μία αρχετυπική μάνα, μία μάνα που είναι και ταυτόχρονα τρομερά αναγνωρίσιμη ανάμεσά μας. Εχω μεταξύ άλλων και εκείνη τη σκηνή, την υπέροχη του θανάτου της που είναι επίσης από τις σκηνές και τους ρόλους που όλες οι ηθοποιοί ονειρεύονται να παίξουν. Είναι μια σκηνή, με την οποία εγώ, δυσκολεύομαι να έρθω σε επαφή γιατί με πιάνουν τα κλάματα, κατευθείαν με το που ξεκινάω τα λόγια.
 
* Έχω αρκετό καιρό να κάνω σινεμά αλλά η ταινία που κρατάω μέσα μου βαθειά, και θυμάμαι ακόμα πόσο ταράχτηκα όταν διάβασα  πρώτη μέρα το σενάριο, ήταν η “Δεμένη κόκκινη κλωστή” με θέμα τον Εμφύλιο. Έχει μιαν ωμότητα και μια σκληρότητα που δεν την άντεξα ούτε όταν πρωτοδιάβασα το σενάριο και η ταινία επίσης εικαστικά κατάφερε να αποδώσει όλην αυτήν τη σκληρότητα.
 
* Θέλω να ασχοληθώ φυσικά με την τηλεόραση και με όποια μορφή τέχνης, συμπεριλαμβανομένης της τηλεόρασης, γιατί βλέπουμε αριστουργήματα πια στην τηλεόραση ειδικά του εξωτερικού, με όποια δουλειά διαθέτει ένα ωραίο και καλό σενάριο κυρίως. Το σενάριο νομίζω ότι είναι πληγωμένο πολύ στη χώρα μας και θα δεχόμουν να παίξω σε όποια σειρά είχε ένα πολύ ωραίο σενάριο με έναν ωραίο προκλητικό ρόλο, ακόμα και αν ήταν μικρός – δεν έχει σημασία αυτό. Είχα μια πρόταση, η οποία ακυρώθηκε τελικά, αλλά με ενδιαφέρουν οι ωραίες δουλειές.
 
* Με το γράψιμο δεν έχω κάποια σχέση, είμαι σχετικά κακή σε αυτό, μπορώ να γράψω μόνο όταν νοιώθω κάτι για το θέμα που πρέπει να γράψω, μόνο όταν παρασύρομαι από κάτι.
 
* Όσον αφορά στη σκηνοθεσία, είναι κάτι που μου το ζητούν πολλοί γύρω μου. Έχω πολλούς συναδέλφους που με παίρνουν και μου ζητάνε να σκηνοθετήσω. Εγώ δε νοιώθω έτοιμη ακόμα να το κάνω, νοιώθω ότι έχω κάποια χρόνια μπροστά μου που θέλω ακόμα να καλλιεργηθώ, να διαβάσω, να ψάξω, να μελετήσω.

* Θεωρώ η σκηνοθεσία είναι μια πάρα πολύ δύσκολη δουλειά, στην οποία πρέπει να έχεις μια πολύπλευρη παιδεία για να την κάνεις και εγώ είμαι ακόμα, μόνο αθλητής. Και λέγοντας αθλητής, εννοώ ηθοποιός-αθλητής, δηλαδή ο ηθοποιός που χρειάζεται να εξασκείται και να εκπαιδεύεται συνεχόμενα και καθημερινά και αυτό είναι εις βάρος της μελέτης και της καλλιέργειας πολλές φορές. Νομίζω πως θα περιμένω κάποια χρόνια και μόνο όταν χρειαστεί και δω ότι με ενδιαφέρει κάτι πάρα πολύ ίσως να το κάνω.
 goulioti3.jpg

* Τα βραβεία δεν έχουν μεγάλη σημασία για μένα. Βραβείο είναι μόνο η επιμονή σου και η παραμονή στο χώρο και η εμπιστοσύνη του κόσμου να έρχεται να σε βλέπει αλλά όλο αυτό μέσα στο χρόνο, μέσα σε βάθος χρόνου. Αυτό είναι το μεγαλύτερο βραβείο που μπορεί να πάρει ένας  ηθοποιός, γιατί τις μικρές καλές στιγμές μας τις έχουμε όλοι κάποια στιγμή στο θέατρο, είναι πολύ εύκολο να πάρεις ένα βραβείο, δε σημαίνει κάτι. Σημασία έχει πώς η αξία αυτή μεταφράζεται σε διάρκεια μέσα στο χρόνο.
 
* Δεν έχω κάποια προτίμηση σε κάποιο ρόλο,δε ζητάω να παίξω κάποιο ρόλο. Πιστεύω πάρα πολύ στις εμπνεύσεις. Οπως είπα νωρίτερα για την έμπνευση του Παντελή Δεντάκη. Πιστεύω πάρα πολύ στην έμπνευση κάποιου ανθρώπου που θα με σκεφτεί σε κάτι και μου αρέσει να υπηρετώ την έμπνευση ενός άλλου ανθρώπου. Οπότε, σπάνια θα ζητήσω σε κάποιον ή θα ονειρευτώ εγώ έναν ρόλο που οπωσδήποτε θέλω να παίξω και θα κυνηγήσω να το κάνω. Μ’ αρέσει να υπηρετώ την έμπνευση του άλλου.
 
* Στην Αθήνα δεν μ’ αρέσει η ασυδοσία που υπάρχει στα πάντα. Στα ναρκωτικά, στα γκράφιτι, που, αλίμονο, μου αρέσουν πάρα πολύ αλλά έχει γίνει πια μάστιγα, δηλαδή είναι ένα πράγμα ασύδοτο. Δεν μου αρέσει ο,τιδήποτε φτάνει σε υπερβολικό βαθμό και στην Αθήνα φτάνουν πάρα πολλά πράγματα σε υπερβολικό βαθμό. Φτάνει σε υπερβολικό βαθμό η ασχήμια, φτάνει σε υπερβολικό βαθμό η πορνεία η παιδική, η πορνεία γενικότερα, φτάνει σε ασύδοτο βαθμό η βρώμα, φτάνει σε ασύδοτο βαθμό η δυστυχία. Υπάρχουν όλα αυτά, ενώ και η εγκληματικότητα είναι ασύδοτη πια. Από την άλλη ταυτόχρονα αυτή η ασυδοσία μετατρέπει την Αθήνα σε μια πάρα πολύ ζωντανή πόλη και αυτό μου αρέσει ταυτόχρονα. Ξέρω ότι είναι περίεργο, όμως μου αρέσει εκείνη η ασυδοσία στο πως ξεφυτρώνουν τα μπαρ και τα ωραία μαγαζιά στο κέντρο της Αθήνας. Αυτού του είδους η ασυδοσία έχει κάτι το γοητευτικό.
 
* Στο Αll4fun μ’ αρέσει η χειροτεχνία του...
 
& Αναλυτικές πληροφορίες για τον «Κύκλωπα» ακολουθούν στον εξής σύνδεσμο:  http://www.all4fun.gr/portal/theatre-2/festival-theatrou/15285-o-kyklopas-tou-evripidi-sto-irodeio.html
 
&& Μπορείτε να ενημερώνεστε για τα νέα της Στεφανίας εκτός από τις σελίδες της στα social media και στο δικό της προσωπικό σάιτ: http://stefaniagoulioti.gr/
  
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 4/9/2017

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ