Το πρόσωπο της εβδομάδας: Σταύρος Λιλικάκης - Ηθοποιός

Tο πρόσωπο της εβδομάδας
Το πρόσωπο της εβδομάδας: Σταύρος Λιλικάκης - Ηθοποιός
Aπό τη μίμηση όταν ήταν μικρός, στον "πόλεμο" με καλάμια απέναντι στους αόρατους εχθρούς του χωριού του.
 
Και από την πρώτη του σκηνική παρουσία στο λύκειο μέχρι και σήμερα η υποκριτική λειτουργεί για εκείνον σαν μια παρανομία.
 
Σαν ύπαρξη νέων χώρων και χρόνων σε τεχνητά μεν, αλλά ολοκληρωμένα σύμπαντα, ολοκληρωμένες πραγματικοτητες.

Σπάει την πεποίθηση του ακέραιου χαρακτήρα και επιβεβαιώνει την πολυμορφία μας, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο Σταύρος Λιλικάκης, που θα ήθελε η επόμενη επανάσταση να είναι η επανάσταση της ομορφιάς.
 
"Η τέχνη προσπαθεί να δει τον άνθρωπο γυμνό και πιο μέσα ακόμα τα οστά την καρδιά και το μυαλό. Πάντα θα δίνει οπτικές, πάντα θα δίνει καθρέφτες", αναφέρει στο All4fun ο απόφοιτος της "Πράξης Επτά" σε μια χρονική περίοδο, όπου έχοντας ολοκληρώσει τη συμμετοχή του στον "Υπηρέτη δύο αφεντάδων" στο Άλφα-Ιδέα, συνεχίζει στη "Νορβηγία" στο Από Μηχανής Θέατρο με συμπαίκτρια του τη Μαρία Παπαφωτίου: "Είναι ένα αλλόκοτο έργο. Μιλά με ελαφράδα, με κωμική διάθεση για την εθελούσια αποπεράτωση της ζωής, για την αυτοκτονία. Οι χαρακτήρες είναι ζωντανοί, στο άνθος της ζωής 20 και 25 χρόνων, αντιμέτωποι με την επιθυμία και το ενδεχόμενο του οριστικού τέλους. Κάτι που τους ενώνει στενά. Την προτείνω γιατί όπως λέει και ο Αναστάσιος Ζουγανελης ο σκηνοθέτης είναι ένας θρίαμβος του έρωτα στον θάνατο..."
 
30443269_1646601132090895_826794136626528256_o.jpg
 
* Όπως σε όλους ηθοποιούς ή μη θεωρώ πως η υποκριτική προέκυψε απ' όταν γεννήθηκα μέσω της μίμησης. Αργότερα ως ''ατόφια υποκριτική'' όταν πολεμούσαμε με καλάμια αόρατους εχθρούς στο χωριό μου. Πρώτη φορά ανέβηκα ως ηθοποιός στην σκηνή δευτέρα λυκείου πάλι σαν παιχνίδι στην Αυλή των θαυμάτων.
 
* Έχω βρεθεί είτε ως θεατής είτε επί σκηνής σε τεχνητά αλλά ολοκληρωμένα σύμπαντα, ολοκληρωμένες πραγματικοτητες. Μια παρανομία είναι η υποκριτική για μένα, γιατί δηλώνει την ύπαρξη νέων χώρων, νέων χρόνων. Αναπνέουμε αλλιώς, ιδρώνουμε, κλαίμε, φοράμε άλλο σώμα από το δικό μας και εκείνο καταφάσκει και επιδοκιμάζει ξαφνιάζοντας μας με την ανταπόκριση του. Σπάει την πεποίθηση του ακέραιου χαρακτήρα και επιβεβαιώνει την πολυμορφία μας.
 
* Την κρίση της παλεύουμε νομίζω μόνο μέσα από την τέχνη μας. Ν' αλλάζουμε πρόσωπο στον κόσμο μέσω της ποίησης που μας προσφέρει. Να μας αναβασταει η ευμορφία, η ομορφιά. Η επόμενη επανάσταση θα είναι επανάσταση ομορφιάς. (Ερηνάκης)
 
30442527_1647834271967581_4511277288349466538_n.jpg
 
*  Η τέχνη προσπαθεί να δει τον άνθρωπο γυμνό και πιο μέσα ακόμα τα οστά την καρδιά και το μυαλό. Πάντα θα δίνει οπτικές, πάντα θα δίνει καθρέφτες. Νομίζω πως η τέχνη μπορεί να δίνει απαντήσεις και της τωρινής κοινωνίας και της μέλλουσας αφού απαρτίζεται απο ανθρώπους και οχι απο νομοσχέδια.
 
* Η "Νορβηγία" είναι ένα αλλόκοτο έργο. Μιλά με ελαφράδα, με κωμική διάθεση για την εθελούσια αποπεράτωση της ζωής, για την αυτοκτονία. Οι χαρακτήρες είναι ζωντανοί ,στο άνθος της ζωής 20 και 25 χρόνων, αντιμέτωποι με την επιθυμία και το ενδεχόμενο του οριστικού τέλους. Κάτι που τους ενώνει στενά. Την προτείνω γιατί όπως λέει και ο Ζουγανελης ο σκηνοθέτης είναι ένας θρίαμβος του έρωτα στον θάνατο.
 
* Μου αρέσει που οι απόψεις διίστανται σχετικά με το έργο μας. Αυτό δείχνει ότι το εγχείρημα μας είναι ζωντανό και άλυτο όπως το ζήτημα της αυτοκτονίας. Δεν μπορείς να απαντήσεις απόλυτα. Με τη Μαρία ακροβατούμε σφιχταγκαλιασμενοι σε κάθε παράσταση γινόμαστε ενα και αυτό είναι μαγεία.
 
30530974_1646601152090893_9188286195610681344_o.jpg
 
* Ο Όγκαστ, ο χαρακτήρας μου είναι στο μεταίχμιο της ενηλικίωσης του και πάσχει απο έλλειψη συμμετοχής. Στέκει αμέτοχος στη δίνη των επιλόγων και δεν κάνει βήμα. Πόσο εύκολα αναγνωριζουμε αυτό το αίσθημα. Τον βρίσκω προσεγγιζοντας όσο μπορώ την ανάμνηση του έφηβου Σταύρου και αυτό το κάνει σχεδόν τελετουργικό.
 
* Φετος είχα την ευκαιρία να παίξω και σε δύο ακόμα παραστάσεις, που είχαν μεγάλη επιτυχία. στο Άλφα-Ιδέα. Στο "Δέντρό του Οιδίποδα" και στον "Υπηρέτη δυο αφενταδων". Ήταν μια υποκριτική μαθητεία δίπλα στον Κώστα Γάκη και την ομάδα Ιδέα. Γιορτή της παραστατικής τέχνης. Είμαι ευγνώμων αυτό μόνο.
 
30440675_1646601092090899_8742326186350215168_n.jpg
 
* Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό από την Πράξη Επτά είναι ο Κώστας ο Μπάρας ο δάσκαλος μου αυτός ο παθολογικά μετριόφρονας γίγαντας που με σήκωσε για λίγο στις πλάτες τους και μου έδειξε απέραντους τόπους και πανέμορφη θέα. Φτιάξαμε την HashArt theater group μαζί με τους συμφοιτητές μου Τρύφωνα Μπάρκα και Ελένη Κουταλώνη που τους καμαρώνω για την πορεία τους τώρα που ειμαι απών .
 
* Η Κρήτη είναι η πατρίδα μου, μια αρχόντισσα για μένα. Ευχαριστώ τα χώματα και τα νερά της για την ονειροπόλα εφηβεία που μου χάρισε στην πολυπολιτισμικοτητα της αρχιτεκτονικης της, τους τόπους που τόσοι λαοί μαζί πρόσθεσαν κάλλος. Και ιδίως το λιμάνι μας στα Χανιά που αλωνίζαμε 15 χρονών λες και μας ανήκει ο κόσμος όλος. Αυτά τα χρόνια μου ανέπτυξαν την αίσθηση του γούστου. Σχεδόν όλες τις γιορτές όπως και τώρα είμαι εδώ, στην πόλη μου. Είναι διαλείμματα που μου δίνουν μεγάλη δύναμη και με ξεπλενουν απο τους ρύπους της Αθήνας, η θάλασσα και η μουσική της, η διαστολή του χρόνου...
 
Αναλυτικές λεπτομέρειες για τη "Νορβηγία" ΕΔΩ:
 
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 6/4/2018
 
30442738_1646601115424230_4776387753552117760_o.jpg
 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ