Ο Παναθηναϊκός στο μπάσκετ κάνει πρωταθλητισμό και δεν λέμε κάτι καινούργιο. Το σημαντικότερο, όμως, απ? όλα δεν είναι ότι φέτος πήρε τρία στα τρία. Θα μπορούσε να έχει πάρει δυο κούπες. Η, και μια. Το πιο αξιόλογο απ? όλα που βλέπουμε σ? αυτόν τον Παναθηναϊκό είναι ότι έχει αφομοιώσει το Νο1 ζητούμενο στον πρωταθλητισμό. Την διάρκεια. Αυτό είναι το νέκταρ πρωταθλητισμού. Εκεί δείχνει ο άλλος αν δουλεύει σοβαρά ή, ασόβαρα.

Ολοι ξέρουν, δηλαδή, ότι ο Παναθηναϊκός είτε πάρει τρία κύπελλα σε μια σεζόν, είτε ένα και κανένα θα είναι και την επόμενη χρονιά ψηλά. Σε τοπ επίπεδο. Κι απ? αυτή την άποψη έχει ενδιαφέρον η ομάδα αυτή για να το ψάξουμε ίσως και λίγο πιο βαθιά το θέμα. Μακριά, άλλωστε, τα οπαδικά κουσούρια από την στήλη.

Τι κάνει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ; Εχει φτιάξει ένα μοντέλο ποδοσφαίρου. Παίκτης μπαίνει, παίκτης βγαίνει και δεν αλλάζει τίποτα στον τρόπο παιχνιδιού. Θα κάνει αυτό που ξέρει. Θα κάνει αυτό που έχει δουλέψει επί χρόνια στις προπονήσεις.

Αυτό το πράγμα το βλέπουμε στον μπασκετικό Παναθηναϊκό. Και η μαγική συνταγή είναι μια. Δεν μπορείς να διώχνεις πάνω από δυο παίκτες το χρόνο. Ούτε να αγοράζεις και να προορίζεις για βασικούς πέντε ? έξι κάθε καλοκαίρι. Γιατί; Διότι δεν έχεις ισορροπία σαν ομάδα. Δεν λειτουργεί η ομοιογένεια.

Ο Ολυμπιακός έχει κάνει μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια. Και μπράβο του. Θα την βρεί την φόρμουλα κάποια στιγμή και θα δουλέψει το πρότζεκτ. Οχι, όμως, γκρεμίζοντας και χτίζοντας κάθε χρόνο. Οχι ξεκινώντας πάντα από το μηδέν. Θες τον Γιαννάκη προπονητή; Θες να ποντάρεις στον π.χ. Μεσίνα; Θες κάποιον άλλον; Θες Τσίλντρες ή, διαφορετικό παίκτη; Θες να αγοράσεις πέντε ονόματα; Φτιάξε, όμως, το πλάνο σου κι ακολούθα το για κάποια χρόνια. Κάπου θα σε βγάλει? Σίγουρο είναι αυτό. Ο πανικός δεν οδήγησε ποτέ πουθενά. Ούτε η απογοήτευση. Και απ? ό,τι αντιλαμβάνομαι το ξέρουν στον Ολυμπιακό.

Ο Διαμαντίδης, ο Σπανούλης, ο Μπατίστ, όλοι αυτοί οι παίκτες του Παναθηναϊκού δεν είναι μόνο άτομα. Είναι ομάδα πάνω απ? όλα. Ως εκ τούτου για να τους ρίξεις στο καναβάτσο πρέπει και σαν προσωπικότητες παικτών να υπερτερείς, αλλά αυτές τις προσωπικότητες να τις έχεις δουλέψει για ένα άλφα διάστημα. Διαφορετικά, θα πρέπει να περιμένεις πότε θα πετύχεις έναν Παναθηναϊκό στα κάτω του.

Ο Ομπράντοβιτς, λοιπόν, δεν είναι μόνο ότι παίρνει παίκτες, τους οποίους έχει την οικονομική ευρωστία να αγοράζει ο Γιαννακόπουλος. Είναι και ότι έχει φτιάξει έναν πολύπλοκο μηχανισμό μέσα στην ομάδα. Εχει κατασκευάσει, για παράδειγμα, μια εξωφρενικά σύνθετη αμυντική λειτουργία. Αυτό σου λένε οι ειδικοί του μπάσκετ, αυτό φαίνεται και δια γυμνού οφθαλμού στο γήπεδο. Μιλάει ο αυτοματισμός.

Ποδοσφαιριστής

Ντρου Νίκολας. Πολυβόλο ο άνθρωπος. Τον παραλαμβάνει ο Ομπράντοβιτς κι από κορυφαίο σκόρερ τον κάνει πρώτα απ? όλα σούπερ αμυντικό. Κατ? αρχήν, εγώ στον Νίκολας δεν βλέπω μόνο έναν εξαιρετικό μπασκετμπολίστα. Βλέπω τον ποδοσφαιριστή του μέλλοντος. Ο οποίος ποδοσφαιριστής του μέλλοντος δεν θα είναι μπετόν αρμέ από μυϊκό όγκο σαν χτιστός. Αυτό το πράγμα δεν βοήθησε ποτέ πραγματικά έναν ποδοσφαιριστή για να αποδώσει καλύτερα. Αντιθέτως, υπάρχουν παίκτες και παίκτες που βάρυναν. Διότι ο μυϊκός όγκος είναι κάτι καθαρά τεχνητό. Φτιαχτό. Κάτι που μπορεί να αποδειχθεί και μπούμερανγκ. Ενώ ο νευρώδης από τη φύση του παίκτης είναι τσαγανιάρης, είναι σπίρτο μοναχό.

Κι ακριβώς επειδή η μπάλα απαιτεί πια δράση, απαιτεί ευέλικτους και ταχύτατους παίκτες και σε μυαλό και σε πόδια, ο ποδοσφαιριστής θα είναι? σαύρα. Σαν τον Νίκολας. Ενα ανάλαφρο σκαρί, γερό μεν, αλλά γεμάτο νεύρο, στεγνό, ψιλόλιγνο, ευλύγιστο για να μπορεί να βρίσκεται παντού στο γήπεδο. Να έχει έκρηξη, αλτικότητα, τσαγανό, αέρινο πάτημα. Κι αν θέλουμε να τολμήσουμε μια μαντεψιά, αυτό το σκαρί του Νίκολας κατά πέντε - δέκα πόντους κοντύτερο θα παίξει πολύ στην μπάλα τα επόμενα πέντε, δέκα χρόνια.

Φάντασμα ήταν?

Ο Ντρού Νίκολας είναι ένα άτομο τρομερά προσαρμοστικό. Κι ευφυής τύπος. Ξύπνιος. Πολύ υψηλού πνευματικού επιπέδου. Τι τον έκανε ο Ομπράντοβιτς μόλις τον παρέλαβε; Του άλλαξε τον αδόξαστο. Τον στρίμωξε στον τοίχο και του έβγαλε το λάδι. Γιατί; Επειδή σε κόβω ότι μπορείς να προσαρμοστείς σ? αυτό που θέλω, θα σκέφτηκε ο Ομπράντοβιτς, τότε αξίζει να δουλέψω πάνω σου.

Επί τρείς μήνες στο ξεκίνημα της σεζόν ο Νίκολας ήταν φάντασμα του εαυτού του. Εφτασε να μην παίζει κιόλας. Δεν μπορούσε να βρεί ρυθμό. Δεν είχε μάθει το μπάσκετ της ομάδας. Και τι συνέβη; Προσαρμόστηκε κάποια στιγμή. Βρήκε και ρυθμό. Και στο τελευταίο τρίμηνο της σεζόν έδειξε την κλάση του. Είχε ικανότητα, είχε πνεύμα προσαρμογής, είχε διάθεση, δηλαδή το βασικότερο για να παίξεις άμυνα.

Το μοτίβο?

Ο Νίκολας τόσα χρόνια είχε μάθει να αμύνεται όλη η ομάδα για πάρτη του και να σκοράρει αυτός. Φέτος αποδέχθηκε κι αφομοίωσε άλλο μοτίβο μπασκετικής σκέψης και δράσης: Πρώτα θα αμυνθεί ο ίδιος για όλους κι έπειτα βλέπουμε ποιος θα βάλει το καλάθι. Κι επειδή το σουτ το έχει μέσα του, σκοράρει κιόλας. Αν αυτό δεν είναι επιτυχία του Ομπράντοβιτς, τότε τι είναι; Η επιτυχία αυτή είναι. Κι όχι τόσο να κοουτσάρεις τον Διαμαντίδη. Γιατί; Διότι ο Διαμαντίδης είναι η χαρά του προπονητή. Είναι εύκολο να τον κοουτσάρεις. Τι εννοώ?

Σαν πίτμπουλ πληγωμένο?

Εχω απέραντο σεβασμό για Ελληνες παίκτες σαν τον Διαμαντίδη, σαν τον Σπανούλη, σαν τον Παπαλουκά και τον έχω εκφράσει κατ? επανάληψη ειδικά σε αγώνες της εθνικής. Οπως δεν γίνεται να ξεχνάμε ποτέ έναν Γκάλη, έναν Γιαννάκη, έναν Χριστοδούλου, έναν Φασούλα. Το ελληνικό μπάσκετ δεν είναι ελληνικό ποδόσφαιρο. Εχει βγάλει παικταράδες τοπ στην Ευρώπη, όχι δευτεράτζες. Και προσφέρει τελικούς πρωταθλήματος τρομερούς.

Είτε κάποτε βλέπαμε Αρης ? ΠΑΟΚ, είτε μετά Παναθηναϊκός ? Ολυμπιακός. Σαν θέαμα, δηλαδή, και σαν ποιότητα, ειδικά τα τελευταία 10 ? 15 χρόνια, το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι για να γελάς μπροστά στο μπάσκετ. Για παράδειγμα, είδαμε μέσα σε έναν μήνα σόου τρομερό σε έναν ημιτελικό φάιναλ φορ και σε τέσσερις τελικούς πρωταθλήματος. Κι από τις δυο ομάδες. Φάσεις, δηλαδή, ονειρεμένες που στο ελληνικό πρωτάθλημα θα τα δούμε του αγίου ποτέ.

Τι είναι ο Διαμαντίδης, λοιπόν; Είναι το σασί της ομάδας. Αυτός κρατάει όλο το αμάξωμα. Μπορεί να μην έχει στο μυαλό του τόσο μπάσκετ όσο ο Γιασικεβίτσιους, αλλά ο άνθρωπος τα κάνει όλα και ο μέσος όρος του βγαίνει πάνω από 8. Κατ? αρχήν, ο Διαμαντίδης είναι σκληρός μέσα στο παιχνίδι. Δεύτερον, είναι πιο μεθοδικός απ? όλους. Τρίτον, είναι πολυσύνθετος, πολύπλευρος και το βασικότερο προσαρμοστικός. Του λέει κάτι ο προπονητής κι αυτός το πιάνει στον αέρα. Αν θέλαμε να βάλουμε μια φωτογραφία που να δείχνει τι είναι αυτός ο Παναθηναϊκός, τότε θα έπρεπε να βάζαμε του Καστοριανού.

Θέλω να σταθώ και στον Γιασικεβίτσιους. Διότι δεν είναι τυχαίο μια ομάδα να κάνει το τρία στα τρία. Εγώ με τον Γιασικεβίτσιους έχω τρομάξει. Και ειδικά μ? αυτό που έκανε στον τρίτο τελικό που κέρδισε ο Ολυμπιακός. Δέκα ? δεκαπέντε δεύτερα πριν το φινάλε, ρίχνει την μπάλα στο Μπατίστ και ο ψηλός αιφνιδιάζεται και τη χάνει. Μετά από λίγο γίνεται τάιμ άουτ.

Ο Γιασικεβίτσιους είχε ένα βλέμμα σαν πληγωμένο πίτμπουλ. Τυφλό βλέμμα. Με {κακία}. Ούτε άκουγε, ούτε έβλεπε κανέναν. Και με το που του κάνουν την πάσα σηκώνεται από τα 10 μέτρα και σουτάρει. Γνωρίζοντας πως αν αστοχήσει θα φάει και κράξιμο για την? επιπολαιότητά του. Σκόραρε, όμως. Τόσο σίγουρος ήταν. Τόσο αποφασισμένος. Και μπορεί να αποτελεί, ας πούμε, μαύρη τρύπα στην άμυνα του Παναθηναϊκού, αλλά τόσο ευφάνταστος παίκτης στην επίθεση δεν υπάρχει ίσως και σ? όλη την Ευρώπη. Κι έχει μυαλό ξυράφι πάνω στην φάση. Μπορεί να δώσει την μπάλα κι όχι να την προλάβει, αλλά ούτε να την δει ο αμυντικός.

Οχι σε τοίχο

Καταλαβαίνω ότι ίσως κάπου και να σπάζονται μ? όλα αυτά οι φίλοι του Ολυμπιακού που μπορεί να αισθάνονται αδικημένοι από τη διαιτησία ή, να τους φταίει το ένα και το άλλο και να είναι πικραμένοι. Οσοι διαβάζουν χρόνια τη στήλη ξέρουν ότι εγώ δεν βλέπω οπαδικά τα πράγματα. Και δεν με ενδιαφέρει επί της ουσίας κανένας Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ, Μάντσεστερ, Μίλαν, Ρεάλ. Εγώ κρίνω επιδόσεις, ομάδες, πρωταθλητισμό. Αυτά με ενδιαφέρουν. Η ποιότητα παικτών, τι είναι δουλεμένο στην προπόνηση, η διάρκεια, το ταλέντο κλπ.

Και γι? αυτό είτε ασχολούμαι με ποδόσφαιρο, είτε με μπάσκετ δεν κοιτάω την διαιτησία, ειδικά στην Ελλάδα που όλοι την έχουν περί πολλού. Οταν, λοιπόν, μια ομάδα κάνει το τρία στα τρία, παίζει τέτοιο μπάσκετ κι έχει τέτοια παρουσία όλα αυτά τα χρόνια θα μελετήσω πώς το έκανε αυτό. Ο Παναθηναϊκός ακόμα κι αν ξέρεις τι θα κάνει μέσα στο γήπεδο είναι δύσκολο να τον αντιμετωπίσεις. Διότι ενεργεί πολύ γρήγορα. Είναι δουλεμένος επί χρόνια. Και ο Ομπράντοβιτς εφαρμόζει στους παίκτες του κάτι μόνο αν ξέρει ότι το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που θέλει. Αν βλέπει ότι δεν θα αποδώσει στο γήπεδο, τότε το αφήνει και πάει γι? άλλα. Δεν χτυπάει σε τοίχο.

Να γελάς?

Ενα άλλο χαρακτηριστικό που διακρίνει κάποιος στον Παναθηναϊκό είναι ότι δεν είναι μονιασμένοι μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά κι εκτός. Για παράδειγμα, στις αποτυχίες δεν τρέχει ο ένας να τα φορτώσει στον άλλον. Είτε η διοίκηση στον προπονητή, είτε ο προπονητής στους παίκτες, είτε οι παίκτες στον προπονητή.

Οταν θα γίνει η γκέλα, διότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην γίνει γκέλα, τότε ο ένας θα κοιτάξει να ρεγουλάρει την κατάσταση κι όχι για να βγεί από την δύσκολη θέση να τα ρίξει στον διπλανό του. Γίνεται η περίπτωση Σισκάουσκας πριν κάποια χρόνια. Χάθηκε ο παίκτης και τον άρπαξε η ΤΣΣΚΑ. Ε?, κιχ. Δεν άρχισαν να ξεκατινιάζονται Ομπράντοβιτς ? διοίκηση.

Τα θεμέλια, δηλαδή, του Παναθηναϊκού είναι γερά. Κι έχουν προβλήματα για να γελάς. Πώς, για παράδειγμα, θα βρούνε κίνητρο καθημερινά να προπονηθούν. Πώς θα παραμείνουν διψασμένοι. Πώς θα αποκτήσουν ρυθμό στο παιχνίδι. Υπαρκτά προβλήματα είναι κι αυτά, αλλά προβληματάκια για μια ομάδα που ξέρει να διαχειρίζεται καταστάσεις. Στον Παναθηναϊκό, λοιπόν, διακρίνεις την ισορροπία. Εντός ? εκτός γηπέδου. Ερχεται ο Ομπράντοβιτς κι αμέσως οι Γιαννακόπουλοι του παραδίδουν το κλειδί της ομάδας. Αυτός κάνει τις μεταγραφές.

Από εκεί και πέρα, αν οι Γιαννακόπουλοι του πούνε του Ομπράντοβιτς {μας αρέσει πολύ αυτός, εσύ τι λες;}, τότε θα τους κάνει και δυο ? τρία χατίρια. Δεν είναι μονόχνωτος. Δεν θα τους την σπάσει, αλλά θα τους κάνει το κέφι και θα κοιτάξει ο κάθε Κάτας και ο κάθε Γιασικεβίτσιους να αποτελέσουν όπλα για την ομάδα. Είναι αλεπού ο άνθρωπος. Ξέρει, δηλαδή, ποια είναι τα όρια, όπως και τα αφεντικά της ομάδας γνωρίζουν τα όρια του προπονητή και γι? αυτό δεν χώνεται ο ένας στα χωράφια του άλλου.

Κι έτσι κάνουν όλοι τη δουλειά τους μια χαρά και είναι ευχαριστημένοι. Υπάρχει αρμονική σχέση κι αυτό πιστώνεται στην διοίκηση, στον κόουτς, στους παίκτες. Κι όπως είπαμε και στην αρχή να τα βλέπουν αυτά κι όλοι στο ποδόσφαιρο. Δυο εξαρτήματα βγάζεις το πολύ, δυο βάζεις στην βασική σου ομάδα. Διαφορετικά, χαλάει η μαγιά και δεν έχεις ομάδα σε βάθος χρόνου ό,τι εξαρτήματα κι αν διαθέτεις.

Σχόλια (0)

RSS feed Comments