|
Σου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό ότι έχεις χάσει, έχεις ξεχάσει, ίσως και να μη γνώρισες ποτέ το βάθος που μπορεί να έχει το μυαλό σου, ο εαυτός σου; Πόσο δυνατός θα μπορούσε να είναι αν δεν καταναλωνόταν, δεν σάπιζε από την ανούσια και πολυφορεμένη καθημερινότητά σου; Από τις επιλογές που κάνεις συνειδητά ή εξαναγκαστικά;
Έχεις συνηθίσει η κάθε μέρα σου να κατακλύζει από μία «Μενεγάκη» ,από μία δουλειά που σου προκαλεί απίστευτα νεύρα, από μια εξεταστική που θα κάνεις τα πάντα ώστε να βγει ευδιάκριτο το σκονάκι, από κάτι Πανελλαδικές εξετάσεις που καθορίζει ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής σου με κίνδυνο να σε αποπροσανατολίσει, από ένα μεσημεριανό καφέ με τη παρέα σου ώστε να μιλήσετε για τη πολυπλοκότητα της σχέσης με το αντίθετο φύλλο και σίγουρα από μία τούρκικη σειρά που γεμίζει ψεύτικα το βαρετό βράδυ σου.
Το περισσότερο χρόνο σου τον χάνεις μιλώντας για τους άλλους, τι έκανε ο άλλος χθες, τι αυτοκίνητο αγόρασε έναντι της οικονομικής κρίσης και πως θα αγοράσεις εσύ κάτι πιο ακριβό και πολύτιμο σε σχέση με εκείνον. Λίγοι-ευτυχώς-ασχολούνται με αυτά αλλά όχι επειδή κατάλαβαν πως δεν έχει νόημα αλλά επειδή έχουν άλλο θέμα. Τώρα σχολιάζεις τι μισθό παίρνει εκείνος, πόσο χαμηλά κατέβηκε, πόσο του ήρθε η έκτατη εισφορά, πόσο θα πληρώσει στη ΔΕΗ (για να ψαρέψει τα τ.μ του σπιτιού που έχει δηλώσει). Έτσι, εκτός ότι χάνεις την αληθινή αξία των προβλημάτων σου, χάνεις και εσένα!
Πόσοι από εμάς όντως έχουν ζήσει τη δυσκολία στο να πληρώσουμε ένα νοίκι, τη δυσκολία στο να αγοράσουμε ένα πακέτο μακαρόνια; Κοιτάω γύρω μου μερικούς που είναι η προσωποποίηση της χειραφέτησης... αλλά χειραφέτηση στο να ενστερνιστούν μια ιδέα και μόνο, χωρίς να κάνουν κάτι γι' αυτή ή να ξέρουν τι εστί αυτή η ιδέα. Αυτοί είναι που γκρινιάζουν καθημερινά για το επίδομα που τους κόπηκε και ότι δεν έχουν χρήματα να περάσουν το μήνα έχοντας στο χέρι τους ένα cappuccino, αραχτοί στη καφετέρια που έχουν στέκι σε καθημερινή βάση.
Ο Έλληνας, ο πραγματικός Έλληνας, έχει ζήσει τη πραγματική φτώχεια και αυτός είναι που πήγε και μπροστά. Εμείς, αν όχι όλοι, δεν είμαστε Έλληνες ούτε γίναμε ποτέ. Πάνε χρόνια που μας αποκαλούσαν έτσι γιατί πάνε και χρόνια που κάναμε κάτι για το κοινό καλό... και πολύ σωστά χαρακτηριζόμαστε πλέον και σαν «ανθέλληνες». Αντιθέτως εμείς μάθαμε να πατάμε στη πλάτη του άλλου για τη προσωπική μας καταξίωση αμέριμνοι για το τι συνέβη γύρω μας. Βέβαια, δεν φταίμε μόνο εμείς -όσο κλισέ δικαιολογία και αν θεωρείται, η κοινωνία μας φταίει που μας έχει κλείσει, τα μάτια, τα αυτιά, το στόμα ώστε να είμαστε τα πιο άβουλα πλάσματα της Ευρώπης. Όμως υπάρχει κάτι που δεν μπορεί ποτέ κανείς να μας πάρει ! Το Μυαλό μας!!!
Αν αφήνεις το μυαλό σου να επαναπαύεται μόνο σε όσα σου παρέχει η κοινωνία τότε ανήκεις και επίσημα στη σκακιέρα του κράτους... των «καρεκλοκενταύρων». Αν όμως το θρέφεις, το διευρύνεις, το αναπτύσσεις δεν θα μπορεί να στο πάρει κανείς. Πόσοι όμως από εμάς το κάνουμε αυτό; Πόσοι «ψαχνόμαστε», διαβάζουμε; Πόσοι από εμάς γνωρίζουν τον Leo Buscaglia; Τον Χάρη Βλαβιανό; Γιατί δεν τρέφουμε το πνεύμα μας, το μυαλό μας, τη συνείδηση μας; Ψάξε τον εαυτό σου και «σκάλισέ» τον σε βάθος!! Θα δεις πράγματα που θα σε κάνουν να αποκτήσεις καινούρια συνείδηση, καινούρια σκοπιά και έτσι θα αγαπάς όσα σου παρέχει η ζωή χωρίς τροποποιήσεις, που πραγματικά θα σου αξίζουν.
«Ζητάς πολλά απ' τη ζωή -να έχεις ένα κερδοφόρο επάγγελμα, ένα ζεστό σπιτάκι, ένα ωραίο αυτοκίνητο, ανθρώπους που να σε εκτιμάνε, παρέες για να περνάτε καλά, φίλους που σε καταλαβαίνουν, ένα σύντροφο που να πληρεί κάποιες προϋποθέσεις (όποιες κι αν είναι αυτές για τον καθένα μας), μια υγιή και αγαπημένη οικογένεια, διακοπές σε κάποιο ειδυλλιακό μέρος, κατανοητά πράγματα. Είναι όμως όλα αυτά που πραγματικά θες;»
Leo Bouscaglia
Όσο ρηχό αφήνεις τον εαυτό σου, τόσο ρηχός θα φαίνεται και ο κόσμος γύρω σου!! Ποτέ αρκετός... ποτέ ιδανικός...
Της Βαλίνας Τσόγκα, 16/1/2012
 |
RSS feed Comments
