Γιατί δε μου αρέσει το καλοκαίρι...

Ο γΚΟΥΡΟΥ
Γιατί δε μου αρέσει το καλοκαίρι...
Το καλοκαίρι νομίζω πως είναι η τέλεια εποχή όταν είσαι παιδί. 

Διασκεδάζεις κάθε στιγμή του, νιώθεις σαφώς μεγαλύτερη ελευθερία από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της χειμερινής σεζόν.

Παίζεις όλη τη μέρα, στη θάλασσα, στον δρόμο, στα γήπεδα, ο χρόνος κυλάει ήρεμος, γαλήνιος, δεν κοιτάς ποτέ το ρολόι, δε βαριέσαι ποτέ κλπ.

Αν έχεις παππού και γιαγιά περνάς περισσότερες ώρες μαζί τους, μαθαίνεις πράγματα από άλλες εποχές, σε συναρπάζουν οι ιστορίες από το παρελθόν τους κλπ.
 
Κάπως έτσι θυμάμαι και εγώ τα καλοκαίρια μου ως παιδί. 

Με όμορφες αναμνήσεις από το πολύ γαλάζιο και το πολύ πράσινο της Ελλάδας. 

Ανέμελες στιγμές, μπάνια στη θάλασσα, ποδόσφαιρο στην άμμο ή στον δρόμο του χωριού, μπιτς-βόλεϊ, πινγκ-πονγκ και ηλεκτρονικά στα ξενοδοχεία, βόλτες στα άνυδρα ποτάμια, φαγητό σε ταβέρνες κάτω από πλατάνους, δίπλα στα αλμυρίκια, τρώγοντας αχινούς με μπόλικο λεμόνι, βλέποντας μουντιάλ, μουντομπάσκετ, ολυμπιακούς αγώνες, παγκόσμια κολύμβησης και στίβου, παίζοντας Atari κλπ. 

Μεγαλώνοντας, όμως, διαπίστωσα τελικά πως ενώ είμαι γεννημένος στις αρχές του καλοκαιριού, αυτή η εποχή περισσότερο με κάνει να τη βαριέμαι, παρά να την ευχαριστιέμαι. 

Το γεγονός, μάλιστα, το ότι υπάρχει μια γενικά αίσθηση πως όταν είναι καλοκαίρι ΠΡΕΠΕΙ να είσαι ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΆ ή πρέπει οπωσδήποτε να πας διακοπές με έκανε να σκέφτομαι περισσότερο το πότε θα έρθει η 30η Αυγούστου, του Αγίου Αλεξάνδρου
(λες και αυτή η ημέρα σηματοδοτεί κάθε χρόνο μια ψυχολογική ανάταση) για να ξεκινήσει η νέα σεζόν. 

Πολλές φορές νιώθω τόσο "άδειο" το καλοκαίρι, που η αναβλητικότητα του με κάνει να μην το συμπαθώ και να περιμένω πώς και πώς να τελειώσει. Τη στιγμή που η γλυκιά μελαγχολία των πολλών ότι το θέρος τελειώνει (αναπολώ τις στιγμές που την είχα και εγώ μικρός) εμφανίζεται, εγώ νιώθω ξαφνικά πως η ημερολογιακή έναρξη του φθινοπώρου σημαίνει για μένα ένα ριστάρτ.
 
Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, δημιουργήθηκαν και άλλοι λόγοι που μου κάνουν δύσκολο το καλοκαίρι.
 
* Κατ' αρχάς η ημέρα είναι αφόρητα μεγάλη. Πού είναι οι ωραίες ημέρες του χειμώνα που νυχτώνει από τις 4 και ξημερώνει κατά τις 8 το πρωί...
 
* Αναγκάζεσαι να λιώνεις στη ζέστη όπου και αν βρίσκεσαι σε εξωτερικό χώρο. Και σε εσωτερικό νιώθεις ξαφνικά σαν να μπαίνεις στη Σιβηρία, σε πιάνει ο λαιμός σου και το κεφάλι σου από το air condition.
 
* Όταν είσαι στην παραλία βαριέσαι που ζεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις πολλά πέρα από το ν' αλλάζεις πλευρά την ώρα που είσαι τάβλα, τρώγοντας τη ζέστη στο κορμί σου (και τον ήλιο αν δεν έχεις ομπρέλα). Και αν σου αρέσει το κολύμπι πρέπει συνεχώς να κάνεις ελιγμούς για να ξεφύγεις από τους λουόμενους που μοιράζονται τη θάλασσα μαζί σου (για αυτό και προτιμώ τις πισίνες). 
 
ipanema-beach-crowded.jpg

* Βλέπεις την κάθε κυρά Κατίνα να λιάζεται στην παραλία με τις άσπρες τις μπουτάρες, να βγάζει σέλφι και να ουρλιάζει από το 1 χιλιόμετρο τον Κωστάκη να μην πάει στα βαθιά.

* Και ο κυρ Μήτσος κάθεται πιο πέρα καπνίζοντας, φοράει τα γυαλιά ηλίου του, προσέχει κάθε κοπελίτσα που περνάει, σκέφτεται το γιατί είναι παντρεμένος και μετά πετάει τη γόπα του στην άμμο...
 
* Τρως στη μάπα όλες τις παραδοσιακές οικογένειες που μετά από έναν χειμώνα, όπου έχουν ξεχάσει το πρόσωπο των παιδιών τους, ξαφνικά θυμήθηκαν να πάνε κάπου όλοι μαζί για να περάσουν 10... ξένοιαστες μέρες. 


* Όταν φτάνουν κοντά στην 8η μέρα αναπολούν τις ημέρες του χειμώνα που "ευτυχώς για εκείνους" αποφεύγουν όλην αυτήν τη διαδικασία.

* Τα ζευγάρια που παντρεύονται νομίζεις ότι θεωρούν πως επειδή είναι καλοκαίρι θα πάει καλά και ο γάμος τους. Συνήθως θα χωρίσουν κάποια μέρα του χειμώνα. Και επειδή κάθε καλοκαίρι είσαι καλεσμένος σε πολλούς γάμους καλό είναι να έχεις εύκαιρες και κάρτες δικηγόρων φίλων σου, γιατί κάποιος από τους νεόνυμφους θα την χρειαστεί.
 
* Ακούς από τον καθένα πού θα πάει διακοπές, πώς πέρασε, βλέπεις φωτογραφίες από το δεκαήμερο των διακοπών του από κάθε κατακαημένο μέρος, λες και πήγε στον Άγιο Μαυρίκιο ή στη Χονολουλού (που μπορεί εν τέλει να μην είναι και τόσο ωραία, όσο στις δικές μας παραλίες).


* Το χειρότερο, ωστόσο, είναι πως όχι μόνο έχεις ακούσει πού πήγες, αλλά τον ακούς να μετράει αντίστροφα κανά μήνα πριν πάει. Και μόλις γυρίζει θέλει και έναν ακόμα μήνα προσαρμογής στη δουλειά του.

* Αν αγαπάς τους αγώνες και δεν έχει κάποια μεγάλη διοργάνωση, απλά ανυπομονείς να έρθουν τα μέσα Αυγούστου για να ξεκινήσουν τα πρωταθλήματα.

* Αν αγαπάς το θέατρο, τότε αναγκάζεσαι να τρέχεις στις Επιδαύρους. Και δεν έχω φυσικά τίποτα με τον ιερό αυτό τόπο. Απλά θα δεις κόσμο, που πηγαίνει Επίδαυρο μόνο και μόνο για να βγει σέλφι, για να βάλει το καλοκαιρινό της μάξι φόρεμα ή το νέο του κοντομάνικο πουκαμισάκι.

 katsarides.jpg

* Εμφανίζονται πολύ συχνότερα κάτι μαυροκαφέ αντιπαθητικά όντα (καμία σχέση με τη φωτό του άρθρου), που τα λένε κατσαρίδες. Και τα κουνούπια βγαίνουν παγανιά, αναζητώντας φρέσκο, καλοκαιρινό αίμα... 
 
Αν, ωστόσο, υπάρχει ένα καλό σ' αυτήν την εποχή (πέρα από τα ηλιοβασιλέματα, το γαλαζοπράζινο των νερών στη θάλασσα, τα καλαμαράκια, τη γευστική ντομάτα και την παγωμένη μπύρα) είναι τουλάχιστον πως δε χρειάζεται να φοράς πολλά ρούχα και να κοιμάσαι γυμνός χωρίς να χρειάζεται να σκεπάζεσαι. Α στα συν και ότι τα καλοκαίρια ο Κώστας Κουτσολέλος γράφει τα πιο εμπνευσμένα status (μαζί με την εποχή των Χριστουγέννων και του Πάσχα)

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 3/8/2018

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ