Σκέψεις, προβληματισμοί και συνολική δράση

Ο γΚΟΥΡΟΥ
Σκέψεις, προβληματισμοί και συνολική δράση

Δε θέλω να ευλογήσω τα γένια μου, αλλά ως επί το πλείστον και πέραν από κάποιες - ευτυχώς λίγες - λανθασμένες μου επιλογές (κυρίως στην 1η χρονιά της στήλης) τα όσα λένε τα περισσότερα πρόσωπα εβδομάδας, εκτός του ότι έχουν πράγματι ενδιαφέρον (από το πώς ξεκίνησαν, τη μέχρι τώρα διαδρομή τους, τι ελπίζουν για τη μελλοντική τους πορεία, τη γενικότερη στάση τους στη ζωή) δίνουν τροφή για σκέψεις, προβληματισμούς και κυρίως συνολικής δράσης.

Διάβασα πριν από λίγες ημέρες ότι δυστυχώς μια παράσταση που ήταν να γίνει την προσεχή σεζόν ακυρώθηκε, γιατί η παραγωγός αποφάσισε να μην την κάνει. Κάτι δηλαδή που σημαίνει πως όποιοι ηθοποιοί είπαν όχι σε άλλες προτάσεις για να συμμετάσχουν σ' αυτήν τη δουλειά μένουν ξεκρέμαστοι. Κάτι βέβαια που συχνά γίνεται στον χώρο, αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να συνεχίζεται να συμβαίνει.

Δε θα σταθώ για το ποιος φταίει, πόσο φταίει κλπ. γιατί φαντάζομαι πως σε κάθε ρήξη ο καθένας (είτε έχει απόλυτο δίκιο, είτε λιγότερο, είτε και κάποιες φορές καθόλου) θα υποστηρίξει από την δική του πλευρά τη θέση του. Εγώ σ' αυτό που στέκομαι περισσότερο είναι πως πέραν της προστασίας ατομικά των δικαιωμάτων κάθε εργαζομένου, πρέπει να υπάρχει και ένας συνολικός φορέας προστασίας. Μακριά από κομματικές προεκτάσεις και προσωπικά συμφέροντα.

Ενδεχομένως κάτι τέτοιο να μοιάζει ουτοπικό, αλλά όπως λένε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
 
39282898_1818813324869674_6089180649724313600_n.jpg
 
Ανεξάρτητα αν το λένε ΣΕΗ, αν το λένε τομέα ελέγχου ποσού πληρωμών, τομέα ελέγχου καταβολής χρημάτων εντός χρονικών ορίων, τομέα ελέγχου εκμετάλλευσης των άπειρων σε αριθμό ηθοποιών, ή όλα αυτά μαζί. Το φαινόμενο να βγαίνουν κατά κόρον ηθοποιοί κάθε χρόνο από τις σχολές φυσικά συνεχίζεται και αρκετοί εξ' αυτούν δρουν - όπως και ηθοποιοί, που έχουν βγάλει νωρίτερα τις σχολές - ως εξής:
 
α) Κάνουν πρόβες 3-4 μήνες και δεν παίρνουν ούτε ευρώ, ενώ ξοδεύουν πολύ ιδρώτα και πολλές ώρες δουλειάς αμισθί.

β) Συμμετέχουν σε εργαστήρια (και καλώς πράττουν, γιατί έτσι εξελίσσονται) καταξιωμένων σκηνοθετών (οι οποίοι ευτυχώς με τη σειρά τους που έχουν και τα εργαστήρια, γιατί αλλιώς δε θα έβγαζαν τον χειμώνα αν περίμεναν να ζήσουν από τις παραστάσεις τους). 

Ενδεχομένως στο μυαλό αυτό των ηθοποιών αυτό δημιουργείται - και είναι ανθρώπινο - και η σκέψη πως ο τάδε σκηνοθέτης θα τους έχει υπ' όψιν του για μια επόμενη δουλειά του. Λογικό επιχείρημα από τη στιγμή, που για κάποιες μέρες δείχνουν και εκείνοι μέρος της δουλειάς τους και των ικανοτήτων τους. Ουσιαστικά, όμως, τελικά πέραν της εξέλιξης του ηθοποιού αυτό που γίνεται είναι να πληρώνουν για να ελπίζουν πως κάποτε θα παίξουν για τον τάδε σκηνοθέτη.

γ) Υποτιμούν τον εαυτό τους, παίζοντας ακόμη και δωρεάν σε μια μεγάλη παραγωγή (δεν αναφέρομαι σε παιδιά που είναι ακόμα σε σχολές ή άντε μόλις πρωτοξεκινούν για να πάρουν μια γεύση), επειδή ελπίζουν πως κάποιος θα τους δει και αυτούς. Και το δικαιολογούν (από τη μία έτσι είναι κιόλας) πως αν δεν πάνε εκείνοι, στη θέσή τους θα πάρουν κάποιους άλλους.

δ) Προσπαθούν να είναι στη δημοσιότητα για οποιδήποτε άλλο λόγο, πέραν της δουλειάς τους. Το φαινόμενο instagram θεωρώ πως έχει ήδη "καταστρέψει" κόσμο. Εκτός βέβαια αν ο προσανατολισμός όσων των πράττουν σε τόσο μεγάλο βαθμό είναι να κάνουν δουλειές πρόχειρες, αρπακτές του σήμερα και να συμμετέχουν σε δουλειές χαμηλής ποιότητας και στάθμης (πέρα από την αυταρέσκεια του αν φτάσαμε τους 100 χιλιάδες followers ή πόσοι σχολίασαν πόσο όμορφοι/ες είμαστε κλπ.). Αν πάντως αλλάξουν στόχο εργασίας κάλλιστα μπορεί και να γίνουν "συνοδοί κυριών" ή να δραστηριοποιηθούν σε κάτι ανάλογο  και να βγάζουν χρήματα που δε θα έβγαζαν ποτέ ως ηθοποιοί...

Οι καλλιτέχνες είναι συχνά οι πρώτοι που ευαισθητοποιούνται σε δύσκολες στιγμές όπως π.χ. η πρόσφατη τραγωδία στο Μάτι, όμως γενικά στον υπόλοιπο χρόνο δεν τους πολυενδιαφέρει το γενικότερο καλό του χώρου τους, αλλά στο πώς θα πάει καλά και μόνο η δική τους δουλειά. Ανθρώπινο μεν, αλλά και εγωιστικό δε. Και δεν αναφέρομαι στο τι γράφει ο καθένας στον προσωπικό του λογαριασμό στο f.b και πόσο επαναστάτης γίνεται γιατί το κράξιμο εκ του ασφαλούς - και συχνά με αόριστο στόχο - είναι κάτι φυσιολογικό και στα προφίλ μη καλλιτεχνών.

Σε σχέση βέβαια με το τι συμβαίνει σε άλλους χώρους στην Ελλάδα (όπου η αδιαφορία και ο ωχαδερφισμός υπάρχει σε υπέρμετρο βαθμό και κάποιες φορές μάλιστα και επιβραβεύεται, την ίδια στιγμή που καταδικάζεται η προσπάθεια του να κάνουμε το κάτι παραπάνω) και πάλι καλά να λέμε.

Στην ουσία, όμως, αν δεν έχεις φτιάξει ένα δικό σου όνομα - ή αν δεν έχεις τις κατάλληλες άκρες - αυτή η αδιαφορία (συχνά συνοδεύεται και με αχαριστία) για το τι συμβαίνει γύρω σου, κάποια στιγμή σου γυρίζει πίσω και ενδεχομένως είναι θέμα χρόνου πώς θα τη βρεις απέναντι σου. Και τότε είτε αντιλαμβάνεσαι τα λάθη σου και προσπαθείς να διορθωθείς, είτε ο χώρος σε ξερνάει και το πουλάκι παραμονής σου εκεί σου λέει αντίο...


Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 16/8/2018

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ