“Το δαχτυλίδι της μάνας”: η προίκα του παραμυθένιου, του λαϊκού, του ελληνικού...

To the point
“Το δαχτυλίδι της μάνας”: η προίκα του παραμυθένιου, του λαϊκού, του ελληνικού...

Υπάρχει μια παράσταση στο TempusVerum – Εν Αθήναις, (και χρησιμοποιώ επί τούτου ενεστώτα, παρ΄όλο που θεωρητικά σήμερα είναι η τελευταία της, και με την κρυφή ελπίδα να συνεχιστεί, όπως άλλωστε της αξίζει) από την οποία βγαίνεις πολλαπλά εντυπωσιασμένος.

Το δαχτυλίδι της μάνας” και οι τελευταίες στιγμές ενός Ποιητή, γραμμένο το 1898 από τον Γιάννη Καμπύση, έχοντας διασκευαστεί και από τον Μανόλη Καλομοίρη σε όπερα, παρουσιάζεται από την ομάδα C. for Circus, σε επετειακή δημιουργία για τη δεκάχρονη παρουσία της ομάδας στα θεατρικά δρώμενα.

Βγαίνεις εντυπωσιασμένος από το κείμενο: γραμμένο σε “ντοπιολαλιά”, με τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια της γλωσσικής απλότητας του κόσμου της ελληνικής υπαίθρου.

Βγαίνεις εντυπωσιασμένος από τη δραματουργική επεξεργασία του (Παύλος Παυλίδης, Αθηνά Σακαλή) – ο Ποιητής μόνο με ποίηση μπορεί να συντροφεύεται ακόμα και στις τελευταίες στιγμές: Σεφέρης, Λαπαθιώτης, Σαπφώ κ.α. τον συνοδεύουν.

34688236_10155789605034302_8677295974852329472_n.jpg

Εντυπωσιασμένος από την μουσικότητα της παράστασης, όχι μόνο επειδή η μουσική (και μάλιστα η δημοτική μας, επεξεργασμένη με σύγχρονη ματιά, τη διδιασκαλία της οποίας έχει επιμεληθεί η Βαλέρια Δημητριάδου) κατέχει πρωτεύοντα ρόλο, αλλά γιατί σε όλη τη διάρκειά της, έχεις την αίσθηση μιας περίεργης, σχεδόν απόκοσμης, αρμονίας, όπου όλα που συμβαίνουν, όπως συμβαίνουν, έχουν το λόγο τους να συμβαίνουν έτσι ακριβώς όπως συμβαίνουν.

Εντυπωσιασμένος από τη σκηνοθετική γραμμή του Παύλου Παυλίδη, που φέρνει τον θεατή όσο πιο κοντά γίνεται στην ουσία του είδους “λαϊκό παραμύθι”. Οι ρεαλιστικοί χαρακτήρες, της σκληρής, επίπονης πρακτικής ζωής, βρίσκονται ψηλά σε βάθρο, τη στιγμή που οι νεράιδες, τα ξωτικά, ο κόσμος του παραλόγου, του παραμυθιού και του ονείρου, κατεβαίνει κάτω, μπροστά και ανάμεσα στο κοινό. Τον ετοιμοθάνατο ερωτευμένο Ποιητή, τον μοιράζει και στους τρεις άντρες ηθοποιούς, εκμεταλλευόμενος πολύ έξυπνα τις όποιες σωματικές αλλά και υποκριτικές τους διαφορετικές προσεγγίσεις, ώστε να πλάσει την ιδιαιτερότητα και την ψυχοσύνθεση του σε όλες τις εκφάνσεις της.

PAN180531_5D4_3062.jpg

 

Δημιουργεί την παραμυθένια ατμόσφαιρα, με μηδαμινά τεχνικά μέσα, με χαρτοπόλεμο, με ένα μεταλλικό πάγκο/βαθρο που γίνεται τραμπάλα (σε μια δημιουργική σύλληψη του Σπύρου Δουκέρη), με τα ευφάνταστα, παραδοσιακά και “γυμνά” κοστούμια των Λίνας Σταυροπούλου και Τζίνας Ηλιοπούλου, με τα φώτα και τα σκοτάδια της Ιωάννας Ζέρβα, που τόσο έξυπνα και απλά υποβάλλει τον θεατή στην μυστηριακή και μυστικιστική αίσθηση της εισόδου σε έναν άλλο κόσμο, της φαντασίας και του ονείρου.

Παναγιώτης Γαβρέλας, Χρύσα Κοτταράκου, Αθανασία Κουρκάκη, Ειρήνη Μακρή, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Νατάσα Ρουστάνη, Σπύρος Χατζηαγγελάκης.

Επτά ηθοποιοί, ιδρώνουν φανέλα κυριολεκτικά, σε ένα ρεσιτάλ ζωντάνιας, ενέργειας, θέρμης και φλόγας, αρπάζοντας ο ένας την ατάκα από το στόμα του άλλου, ισορροπώντας στο βάθρο/τραμπάλα του σκηνικού, τραγουδώντας, παίζοντας μουσική, χορεύοντας, δείχνοντας όχι μόνο πόσο έχουν αγαπήσει το κείμενό τους, αλλά την θαυμάσια ικανότητά τους να μετουσιώνουν σε πραγματικότητα, όλες τις επιμέρους τέχνες, που συνθέτουν τη λέξη θέατρο.

Το δαχτυλίδι της μάνας” συγκινεί. Όχι μόνο για τη μυθοπλασία του. Συγκινεί πολύ περισσότερο, γιατί μια ομάδα καταπιάστηκε με ένα ξεχασμένο κείμενο της ελληνικής γραμματείας. Το αγάπησε, το αγκάλιασε, το χάιδεψε και το ζωντάνεψε για εμάς, Αυτό το “δαχτυλίδι”, πλέον δόθηκε σε μας φυλαχτό και μαρτυρία μιας πρωτόλειας ελληνικότητας, και μιας λαϊκής αυθεντικότητας. Και αυτή είναι η ουσιαστικότερη προσφορά της παράστασης,

Κώστας Ζήσης 10/6/2018

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ 

PAN180531_5D4_5325_.jpg

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ