"Η πόλη" της Λούλας Αναγνωστάκη: στιγμές από τσιμέντο...

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ - ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2018
"Η πόλη" της Λούλας Αναγνωστάκη: στιγμές από τσιμέντο...

“Η Πόλη” της Λούλας Αναγνωστάκη είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας της “Η τριλογία της πόλης” (τα άλλα δύο είναι “Η διανυκτέρευση” και “Η παρέλαση”) η οποία βεβαίως πρωτοπαρουοιάστηκε από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν το 1965. Ένας άντρας. μια γυναίκα – ζευγάρι και ο καλεσμένος τους, σε μια πόλη που τη γνωρίζουν καλά ή θέλουν να δείχνουν ότι γνωρίζουν καλά, σε μια πόλη που μοιάζει και δείχνει γενέθλια αλλά είναι ένας ακόμη σταθμός σε μια αέναη περιπλάνηση για την ανακάλυψη της ρίζας, της καταγωγής, της προέλευσης. Σ’ εκείνη την παράσταση, τους ρόλους είχαν ο Νεκτάριος Βουτέρης και η Μάγια Λυμπεροπούλου ενώ ο Γιώργος Λαζάνης έπαιζε τον επισκέπτη φωτογράφο.

Ο Γιάννης Μόσχος, ανέλαβε την αναβίωση αυτού του “ιστορικού” θα έλεγε κανείς μονόπρακτου, στο πλαίσιο του αφιερώματος του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου στη σπουδαία Ελληνίδα δραματουργό που δεν έχει συμπληρωθεί ακόμα ένας χρόνος από την απώλειά της.

Η σκυτάλη της ερμηνείας των ρόλων, δόθηκε σε τρεις πραγματικά αξιόλογους ηθοποιούς μας, τον πολλά υποσχόμενο Μιχάλη Συριόπουλο, την εξαίρετη Λουκία Μιχαλοπούλου και τον μετρ του θεατρικού σανιδιού Θέμη Πάνου.

35058237_241575199930350_3461931476675723264_n.jpg

Τσιμεντένιοι όγκοι σε πολλαπλά επίπεδα, ταράτσες με κεραίες, αναμονές οικοδόμησης και άνυδρα παρτέρια με ξεραμένα λουλούδια, πάνω στα οποία τοποθετούνται έπιπλα και αντικείμενα, συνιστούν το σκηνικό περιβάλλον που έχτισε σε μια ευφάνταστη σύλληψη η Τίνα Τζόκα αναπαριστώντας έτσι την “εξωτερική” αποτύπωση μιας πόλης ταυτόχρονα με την “εσωτερικότητα” ενός σπιτικού. Στο ίδιο αυτό παιχνίδισμα των αντιθέσεων κινούνται και τα κοστούμια που επέλεξε, μάλλον συντηρητικά για τον κλεισμένο στο σπίτι Κίμωνα (με έμφαση στα χοντρά κοκάλινα γυαλιά του, ίσως μια αναφορά στον αγαπημένο αδερφό της συγγραφέως, ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη), πιο ανοιχτά για την Ελισσάβετ, μαλλον τυπικά για τον Φωτογράφο.

34963062_241575196597017_4986100986457096192_n.jpg

Ο Γιάννης Μόσχος, σε μια μίξη θεατρικότητας και κινηματογραφικής εικόνας (από τους Μιχάλη Κλουκίνα και Αντώνη Κατρακάζη) , σχεδίασε την παράσταση με ταυτόχρονες με την θεατρική δράση ΄προβολές στιγμών της. Επικεντρωμένος σε “λεπτομέρειες” ύφους και κίνησης, εντοπίζει και αναδεικνύει αγγίγματα, βλέμματα εκφράσεις: ένα ανοιγόκλεισμα βλεφάρου, ένα αμήχανο χάιδεμα της πλάτης του καναπέ, ένα ασυναίσθητο “παίξιμο” του δαχτύλου με το κολιέ, η αθέλητη πτώση των κλειδιών στο πάτωμα, ένα τρεμοπαίξιμο των χειλιών,η γεύση του γλυκίσματος,το “χιόνισμα” του παπουτσιού από την λουκουμόσκονη. Στιγμές πραγματικές που γίνονται ή φανταστικές που υλοποιούνται στο μυαλό των ηρώων. Που έγιναν ή που δεν έγιναν και που δε θα γίνουν. Την όλη δράση, επιβλέπει μια κουκουβάγια (προφανώς μια αναφορά στην πόλη της Αθήνας) που βρίσκεται σε περίοπτη θέση στη σκηνή και η οποία στιγμές-στιγμές “σκανάρει” τους ήρωες. Κατά τη διάρκεια της παράστασης σεισμοί,δονήσεις και βουητά (ηχητικό περιβάλλον από τον Νίκο Βίττη) σείουν σκηνή και θεατές, και εκτυφλωτικά φώτα αστράφτουν προμηνύοντας τον επερχόμενο χαμό.

35144013_241575176597019_6298862190065614848_n.jpg

Όμορφες ερμηνείες, ίσως κάπως πιο απόμακρες και ψυχρές (αλλά γενικά αυτή η ψυχρότητα είναι και το στίγμα της παράστασης) από τη Λουκία Μιχαλοπούλου και τον Μιχάλη Συριόπουλο, σε πλήρη ταύτιση με τον ήρωά του ο Θέμης Πάνου.

Έξυπνο το εύρημα των δονήσεων, αν και η συχνή επανάληψή τους, αποδυναμώνει την έκπληξη και το αναπάντεχο της κατάστασης και η επίσης συχνή δυνατή αναλαμπή μάλλον κουράζει το κοινό. Η επί σκηνής κουκουβάγια, επίσης θα έλεγα ότι αποσυντονίζει και ίσως διακόπτει κάπως άχαρα την ατμόσφαιρα στην οποία ο κόσμος έχει βυθιστεί.

Τα φώτα του Λευτέρη Παυλόπουλου ακολούθησαν με συνέπεια την ανάδειξη της γενικής σύλληψης του σκηνοθέτη.

Συνολικά, είδαμε μια μεστή, σύγχρονη, καλοδουλεμένη παράσταση. Εκείνο που ίσως μου έλειψε ήταν το συναίσθημα, και ίσως θα ήθελα ένα “κλικ” πιο σκοτεινή”, πιο “Αναγνωστάκεια” την ατμόσφαιρα αλλά -όπως και προείπα, ίσως αυτός να ήταν και τελικός στόχος του σκηνοθέτη, η ανάδειξη μιας ψυχρής και αφιλόξενης "Πόλης", που και αυτή όπως και τόσες άλλες,  δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που οι ήρωες ψάχνουν και διεκδικούν...

Κώστας Ζήσης 12/6/2018

 φωτο: Ελίνα Γιουνανλή

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ

35118929_10209308632551069_8942484091979169792_n.jpg

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ