Στέλλα Ρουσάκη: "Η πραγματικότητα είναι ψυχρή και ουδέτερη όταν έρχεται να μας βρει"

Θέατρο - Κινηματογράφος
Στέλλα Ρουσάκη: "Η πραγματικότητα είναι ψυχρή και ουδέτερη όταν έρχεται να μας βρει"

Η Στέλλα Ρουσάκη μιλάει στο all4fun για τη "Λευκή Πραγματικότητα" που έπλασε στο Από Μηχανής θέατρο. Δύο μεγάλοι συγγραφείς της παγκόσμιας δραματουργίας συναντιούνται για πρώτη φορά, επί σκηνής. Η εμβληματική Μαίρη του Ευγένιου Ο'νήλ, όπως την οραματίστηκε η Στέλλα που την υποδύεται, έγκλειστη σε ίδρυμα, πορεύεται στην ψυχοθεραπεία πλάι στην εύθραυστη Μπλανς του Τενεσσί Ουίλιαμς.

Πώς αποφάσισες να συνθέσεις αυτά τα δύο μεγάλα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, Λεωφορείον ο Πόθος και το Μακρύ ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα;

Το έργο του Ο’νήλ το γνώρισα στο 2ο έτος της δραματικής σχολής, όταν μελετούσαμε τους Αμερικανούς συγγραφείς. Η καθηγήτριά μου και καταξιωμένη ηθοποιός, Π. Σταθακοπούλου μου είπε, θυμάμαι, τότε: ''διάβασε το, θα σου αρέσει πολύ εσένα''. Όντως μου άρεσε πολύ. Το έβαλα στη βιβλιοθήκη μου και το άνοιξα τυχαία πριν ένα χρόνο.Η επαφή μου με το ''Λεωφορείο'' ήταν επίσης πολύ πρόσφατη, αφού είχα μεταφράσει το βιβλίο με την βιογραφία του Τενεσσί, για τις ανάγκες μιας παρουσίασης που σκηνοθέτησε ο καθηγητής μου Γ. Στάνκογλου. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο, μάλλον. Το ένα κομμάτι συμπλήρωνε το άλλο και όταν διάβασα πριν από ένα χρόνο το αγαπημένο μου έργο του Ο’νήλ ξανά, μου έρχονταν αυτόματα σκηνές από το «Λεωφορείο». Μετά από πολλή μελέτη, συνειδητοποίησα ότι, είτε από ανάγκη μου, είτε επειδή συμβαίνει πράγματι, όντως τα δύο έργα είχαν πάρα πολλές δραματουργικές ομοιότητες και μια κοινή βάση: την ψυχοσύνθεση των δύο ηρωίδων.

Ποια είναι η Λευκή Πραγματικότητα που έπλασες;

Η «Λευκή Πραγματικότητα» έχει κυριολεκτική και μεταφορική έννοια. Παραπέμπει στο πραγματικό τοπίο όπου βρίσκονται οι ηρωϊδες, το ίδρυμα, στο οποίο όλα είναι λευκά και ψυχρά. Μεταφορικά όμως, σημαίνει πολλά. Είναι ένα λευκό χαρτί, όπου ο θεατής γράφει τη δική του ιστορία, πώς κάθε άνθρωπος, σύμφωνα με το χρώμα της ψυχής του, δίνει χρώμα και στην πραγματικότητα της ζωής του. Μια συνειδητοποίηση ότι από μόνη της η πραγματικότητα είναι ψυχρή και ουδέτερη όταν έρχεται να μας βρει.

Τι καθιστά τις ηρωίδες αυτών των έργων εμβληματικές;

Τα έργα αυτά είναι δύο από τα μεγαλύτερα της παγκόσμιας δραματουργίας. Γράφτηκαν ετεροχρονισμένα και μάλιστα το έργο του Ονήλ είναι λιγότερο γνωστό. Ωστόσο, φαίνεται να υπάρχει επιρροή στον Ουίλιαμς από τον προγενέστερό του, γιατί οι φυσιογνωμίες των δύο γυναικών, αν μη τι άλλο στα έργα, μοιάζουν αισθητά. Αν τις αποτυπώναμε σε σκίτσο, θα δίναμε την ίδια γραμμή. Φυσικά, το μεγάλο τους κοινό γνώρισμα είναι η αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν τον σκληρό ρεαλισμό της πραγματικότητας, είναι εύθραυστες, και πολύ επιρρεπείς στις καταχρήσεις.

Ποιοι φόβοι ή ανάγκες ωθούν τη Μαίρη και την Μπλανς στις καταχρήσεις;

Ο μεγαλύτερος φόβος και των δύο, που τις αντιμετωπίζουμε πλέον σαν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, είναι ότι δε θέλουν να δουν τον εαυτό τους, τη ζωή τους αλλά και τους γύρω τους, όπως πραγματικά είναι, αλλά όπως εκείνες θα ήθελαν να είναι. Χτίζουν έναν κόσμο ψευδαισθήσεων. Τα χαρακτηριστικά λόγια της Μπλανς «Δεν λέω αλήθεια, λέω αυτό που θα έπρεπε να είναι αλήθεια», αλλά και της Μαίρης «Αυτό ζητάω, να βρεθώ σ'έναν κόσμο που η αλήθεια δεν είναι αληθινή», εκφράζουν ξεκάθαρα το φόβο τους απέναντι στην ασχήμια της αληθινής ζωής. Η ανάγκη τους να ξεφύγουν από αυτήν, να κρυφτούν και να ζήσουν σε μια δική τους πραγματικότητα είναι το βασικό κοινό γνώρισμα. Άλλωστε, οι ίδιοι οι συγγραφείς που τις έπλασαν, ζούσαν μόνο την ώρα που έγραφαν. Στη δική τους πραγματικότητα, τις υπόλοιπες ώρες ήταν «ψυχικά νεκροί».

Είναι γοητευτικές αυτές οι δύο γυναίκες, αυτές οι δύο εύθραυστες προσωπικότητες;

Αυτές οι δύο  γυναίκες είναι μέσα από την ψυχική καταστροφή τους και την παράλληλη διάσταση στην οπόια ζουν, πολύ γοητευτικές και όμορφα παράξενες. Άλλωστε κάθε τι διαφορετικό και ιδιαίτερο, είναι θελκτικό και γοητευτικό.

Θα ήθελες, στο τέλος της παράστασης, ο θεατής να τις συμπονά;

Στο έργο όλοι οι χαρακτήρες «καταθέτουν» τον κόσμο τους, δικαιολογούνται, κάνουν τη δική τους ψυχική διαδρομή και γίνονται θύτες αλλά και θύματα. 'Αλλωστε πάντα στο θέατρο, όπως και στη ζωή, για να υπάρξει μία υπόσταση, χρειάζεται και η αντίθετη της, για να τονιστεί μία λέξη, χρειάζεται το ''κείμενο'' της. Με αποτέλεσμα ο θεατής σίγουρα, να συμπονά τις δύο γυναίκες, αλλά μέσα σ 'ένα τοπίο ολοκληρωμένων χαρακτήρων όπου πρέπει να δικαιολογηθούν εξίσου.

Είναι η πρώτη σου ολοκληρωμένη δουλειά, σύνθεση κειμένου, σκηνοθεσία και επί σκηνής υποδύεσαι τη Μαίρη. Τι αποτέλεσε μεγαλύτερη πρόκληση για σένα;

Όταν διάβασα το έργο, για πρώτη φορά, σκιαγράφησα τόσο έντονα τον χαρακτήρα της Μαίρης, που ένιωσα ότι την έχω δει. Ήταν ελκυστικός ρόλος και σκέφτηκα τι όμορφο που θα ήταν στην πορεία μου σαν ηθοποιός να έπαιζα αυτούσιο τον ρόλο αυτόν. Η σύλληψη της ιδέας και η συγγραφή του έργου, που έγινε από ανάγκη προσωπική και «θεία» έμπνευση, καθώς δεν είχα ξαναγράψει ποτέ, ούτε είχα διδαχτεί γραφή θεατρικού κειμένου, αν και με φόβισε λόγω απειρίας, έγινε χωρίς να το καταλάβω, σαν κάποιος να οδηγούσε το χέρι μου. Εκείνο, όμως, που με έκανε να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου, ήταν η σκηνοθεσία, καθώς έπρεπε να το κάνω με τέτοιο τρόπο, ώστε να προκύψει τελικά σκηνικά το όραμά μου, να το μεταδώσω στους ηθοποιούς, αλλά και να βεβαιωθώ πως θα «περάσει» συναισθηματικά στον θεατή, προσαρμοσμένο πάντα στα σύγχρονα θεατρικά δεδομένα.

Γιατί να εμπιστευτούμε, ως θεατές, αυτή τη δουλειά; Γιατί να παρακολουθήσουμε τη Λευκή Πραγματικότητα;

Το έργο, όπως συμβαίνει πάντα στο θέατρο, έχει στόχο να ταξιδέψει τον θεατή ψυχικά, να του δώσει την ευκαιρία να αναμετρηθεί με το μέσα του, να το καταθέσει κι εκείνος και να αφήσει το αποτέλεσμα να έρθει μόνο του. Άλλωστε, πραγματολογικά, η παράσταση παραπέμπει στο ψυχόδραμα, το οποίο εφαρμόζεται στη σύγχρονη ψυχοθεραπεία κι έχει τις βάσεις του στο ίδιο το θέατρο και στο αρχαίο δράμα, όπου με την αναπαράσταση γεγονότων της ζωής, ο θεατής έρχεται σε «κάθαρση».

Της Γεωργίας Κατσάνη 19/4/2018

Δείτε πληροφορίες για την παράσταση:εδώ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ