Το πρόσωπο της εβδομάδας: Εύα Οικονόμου - Βαμβακά - Ηθοποιός

Tο πρόσωπο της εβδομάδας
Το πρόσωπο της εβδομάδας: Εύα Οικονόμου - Βαμβακά - Ηθοποιός
Πάντα πίστευε σ' έναν κόσμο χωρίς σύνορα, όπου οι άνθρωποι θα κινούνται ελεύθερα και θα επιλέγουν το πού να ζουν εκεί που θέλουν. Χωρίς τον ορισμό ορίων μεταξύ των χωρών, χωρίς φράχτες στη γη, η οποία υπάρχει πολύ καιρό πριν από μας και θα υπάρχει και μετά από μας. 
 
Όταν, μάλιστα, επέλεξε ν' ασχοληθεί με την υποκριτική τότε κατάλαβε πως ερχόταν κοντά σε εκείνο που πρέσβευε. Και μετά την πρώτη της απόπειρα μ' έναν μικρό ρόλο στο λύκειο πείσμωσε τόσο, που επέλεξε να γίνει ηθοποιός για να ξεπεράσει τα όρια της, για να δημιουργήσει μια άλλη πραγματικότητα, μια χαραμάδα φτιαγμένη από διαφορετικό υλικό.
 
Έχοντας μια έφεση στα δύσκολα ξεκαθάρισε πως στα 18 της θα γραφτεί στη νομική Αθήνας για να σπουδάσει θέατρο και τα κατάφερε. "Η υποκριτική είναι ένα ταξίδι εξέλιξης, μια διαδικασία βαθιάς κατανόησης του διαφορετικού που πρέπει να γίνει οικείο. Κι ένα μεγάλωμα του Εγώ που πρέπει να γίνει Εμείς για να μπορεί να χωράει όσα του δίνονται", αναφέρει στο All4fun η Εύα, που απολαμβάνει τη συμμετοχή της στο "Έ_ΦΥΓΑ" της Γιολάντας Μαρκοπούλου. Έκεί άλλωστε εφαρμόζεται και η θεωρία της, όπου η λέξη χώρα μου είναι κενή περιεχομένου, εκεί που ένας Πακιστανός αφηγείται την ιστορία του στα ελληνικά κι εκείνη που γεννήθηκε στην Καβάλα καθοδηγεί τον κόσμο μ' ένα περσικό νανούρισμα. 
 
Το "Ε_ΦΥΓΑ" είναι μια παράσταση-εμπειρία και υπηρετεί το είδος του site specific θεάτρου με τρόπο που νομίζω δεν τον έχουμε δει ως τώρα. Παρουσιάζει ιστορία ανθρώπων που αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους, από την πατρίδα τους- και με μόνο όπλο τους τη θεατρική πράξη - προσπαθούν να μας κάνουν μέρος της ιστορίας τους. Τρέπονται από φυγάδες σε πρωταγωνιστές, κουβαλώντας μαζί μνήμες, εμπειρίες και αγωνίες", προσθέτει η Εύα, συστήνοντας μας και τους πυρήνες του Έ_ΦΥΓΑ: ¨Είναι η ομάδα Station Athens, o Χασάν, o Αϊντίμ, τo Ρεζά, o Χαλίλ o Λευτέρης και φυσικά η Γιολάντα που τους καθοδηγεί. Δουλεύουν μαζί σχεδόν για οκτώ χρόνια κι έχουν αναπτύξει έναν πολύ ιδιαίτερο κώδικα μεταξύ τους.  Και είναι συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους που ποτέ στη χώρα τους δεν είχαν διανοηθεί να γίνουν «επαγγελματίες» ηθοποιοί να βρίσκουν στη χώρα υποδοχής τους ένα τέτοιο πεδίο έκφρασης που τους επιτρέπει  να αναπτύξουν και αυτή την πτυχή τους. Ξένος σημαίνει «μη οικείος», διαφορετικός  άρα γεμάτος γνώσεις και εμπειρίες άλλες, που δεν έχεις γνωρίσει, δεν έχεις ζήσει. Και η διαδικασία της εξοικείωσης είναι πάντα προκλητική. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που κάνει σε εμένα προσωπικά αυτή η παράσταση..."
 
35516099_1725006804250327_9086430260207026176_o.jpg
 
Μετά το τέλος του "Έ_φυγα" η Έύα, που μοιάζει πολύ εμφανισιακά και με την Έμα Στόουν (υπάρχει και το σχετικό link του All4troll) θα πάει στη γενέτειρα της, όπου 8 και 9 Αυγούστου θα επιχειρήσει την πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Φιλίππων την παράσταση «Βάρδα Μπένε – μια ιστορία που μάλλον δε θέλεις να ακούσεις» Και μετά θα ξεκινήσει  πρόβες για την παράστασης«Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε» του Λουίτζι Πιραντέλο  σε διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαυρίκιου στο Εθνικό Θέατρο. Παράλληλα ελπίζει ότι η μια διαφαινόμενη επιστροφή των καλών σειρών θα τη φέρει για πρώτη φορά στην τηλεόραση, προσδοκώντας παράλληλα να δουλέψει περισσότερο και στον κινηματογράφο.
 
* Χμμ… νομίζω πως η υποκριτική προέκυψε κάπου στην πρώτη λυκείου. Σε μια παράσταση του σχολείου που από σπόντα είχα ένα μικρό ρόλο. Την ώρα της παράστασης είχα τόσο άγχος που κοιτούσα κάτω και δεν αναγνώριζα κανέναν. Σαν να βρισκόμουν σε άλλη διάσταση. Όταν τελείωσε η παράσταση ήρθε η υπεύθυνη καθηγήτρια και μου είπε ότι δεν άκουγε τίποτα. Εγώ δεν ήξερα πραγματικά τι είχε συμβεί, καθώς όντως είχα χάσει επαφή οπότε δε μπορούσα να αμφισβητήσω τα όσα έλεγε. 
 
* Μετά από λίγο όμως,  στο δρόμο για το σπίτι σκεφτόμουν ότι έφτασα κοντά σε ένα όριο και θα ήθελα όσο τίποτα να προσεγγίσω ξανά αυτήν την περιοχή. Τη δημιουργία μιας άλλης πραγματικότητας, μιας χαραμάδας φτιαγμένης από διαφορετικό υλικό. Φύλαξα βαθιά αυτή την αίσθηση μέσα μου. 
 
* Καταλάβαινα ότι η συστολή που με διέκρινε- και με διακρίνει  ακόμα, θα ήταν ένα εμπόδιο για τη δουλειά που είχα κρυφά επιλέξει να κάνω αλλά πάντα μου άρεσαν τα δύσκολα. Και όταν έδωσα πανελλήνιες και όλοι περίμεναν  να δηλώσω σαν πρώτη επιλογή τη νομική Θεσσαλονίκης (σ. είμαι από Καβάλα και αυτό το ενδεχόμενο ήταν το πλέον αναμενόμενο) εγώ ξεκαθάρισα ότι θα γραφτώ στη νομική Αθήνας για να σπουδάσω παράλληλα και θέατρο. Και τότε η μαμά μου είπε το θεϊκό: «Ε, εντάξει όλα τα παιδιά όταν είναι μικρά θέλουν να γίνουν ή τραγουδιστές ή ποδοσφαιριστές ή ηθοποιοί- θα σου περάσει…»
 
* Υποκριτική για μένα είναι ένα ταξίδι εξέλιξης. Μια διαδικασία βαθιάς κατανόησης του διαφορετικού που πρέπει να γίνει οικείο. Κι ένα μεγάλωμα του Εγώ που πρέπει να γίνει Εμείς για να μπορεί να χωράει όσα του δίνονται.
 
35483220_1725006627583678_5199819456754221056_n (1).jpg
 
* Οι ηθοποιοί αντιμετωπίζουν την κρίση όπως όλοι οι άνθρωποι πιστεύω. Απλά η οικονομική κρίση χτύπησε την πόρτα των καλλιτεχνών λίγο νωρίτερα από εκείνη των υπολοίπων ανθρώπων. Είναι στενάχωρο, αλλά δυστυχώς η τέχνη αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια και για αυτό είναι  από τα πρώτα που κόβονται. Θεωρητικά. Γιατί πρακτικά η τέχνη είναι ανάγκη. Και για αυτούς που επιλέγουν να μετέχουν σε αυτή ενεργητικά και για αυτούς που επιλέγουν να την απολαύσουν ως θεατές. Και πάντα θα βρίσκει χώρο ύπαρξης. Απλώς είναι άδικο να ακρωτηριάζονται ιδέες και σκέψεις που αξίζουν να υλοποιηθούν από την έλλειψη μέσων. Αλλά είμαι αισιόδοξη. Θα τον βρούμε τον τρόπο.
 
* Δε νομίζω ότι ο ρόλος της Τέχνης είναι να δίνει απαντήσεις. Ερωτήματα θέτει, ενεργοποιώντας μια δημιουργική διαδικασία αναθεώρησης και επανεξέτασης. Και θέασης της πραγματικότητας αλλιώς.
 
* Η παράσταση που συμμετέχω τώρα, το "Ε_ΦΥΓΑ" της Γιολάντας Μαρκοπούλου είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά. Είναι  πραγματικά μια παράσταση-εμπειρία και υπηρετεί το είδος του site specific θεάτρου με έναν τρόπο που νομίζω δεν τον έχουμε δει ως τώρα. Πραγματεύεται ιστορίες φυγής, παρουσιάζει ανθρώπους που αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους, από την πατρίδα τους- και με μόνο όπλο τους τη θεατρική πράξη - προσπαθούν να μας κάνουν μέρος της ιστορίας τους. Τρέπονται από φυγάδες σε πρωταγωνιστές, κουβαλώντας μαζί μνήμες, εμπειρίες και αγωνίες και καταφέρνουν να συνδεθούν με κάτι που υπάρχει  βαθιά μέσα σε όλους μας. Ταυτόχρονα η επιλογή του συνοικισμού της Άνω Ελευσίνας, δίνει σε αυτό το ανέβασμα ακόμα έναν ισχυρό λόγο ύπαρξης καθώς χρησιμοποιεί σα φυσικό σκηνικό έναν καθαρά προσφυγικό συνοικισμό ενώνοντας υπόρρητα το χτες με το σήμερα.
 
35492767_1725024420915232_217570325817196544_n.jpg
 
* Πυρήνας του Έ_ΦΥΓΑ είναι η ομάδα Station Athens, o Χασάν, o Αϊντίμ, τo Ρεζά, o Χαλίλ o Λευτέρης και φυσικά η Γιολάντα που τους καθοδηγεί. Δουλεύουν μαζί σχεδόν για οκτώ χρόνια κι έχουν αναπτύξει έναν πολύ ιδιαίτερο κώδικα μεταξύ τους. Είναι κυριολεκτικά θεατρική οικογένεια που όμως είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να σε αγκαλιάσει.  Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η ανάγκη έκφρασης μέσα από το θέατρο είναι ίδιον κάθε ανθρώπου. Για αυτό και η τέχνη του άντεξε τόσους αιώνες. 
 
* Και είναι συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους που ποτέ στη χώρα τους δεν είχαν διανοηθεί να γίνουν «επαγγελματίες» ηθοποιοί να βρίσκουν στη χώρα υποδοχής τους ένα τέτοιο πεδίο έκφρασης που τους επιτρέπει  να αναπτύξουν και αυτή την πτυχή τους. Ξένος σημαίνει «μη οικείος», διαφορετικός  άρα γεμάτος γνώσεις και εμπειρίες άλλες, που δεν έχεις γνωρίσει, δεν έχεις ζήσει. Και η διαδικασία της εξοικείωσης είναι πάντα προκλητική. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που κάνει σε εμένα προσωπικά αυτή η παράσταση.
 
* Το "προσφυγικό θέμα" προσωπικά με απωθεί και μόνο που το ακούω. Από μικρή αδυνατούσα να καταλάβω πώς μπορούμε να ορίζουμε σύνορα και να βάζουμε φράχτες στη γη που υπάρχει πολύ πριν από εμάς και θα υπάρχει πολύ πολύ μετά από εμάς. Εμείς της ανήκουμε, όχι αυτή σε εμάς. Και ευτυχώς αν γίνει σωστή διαχείριση, υπάρχει χώρος για όλους. Οπότε για μένα η λέξη χώρα ΜΟΥ είναι κάπως κενή περιεχομένου. Υπάρχει ένας τόπος που από ανάγκη ή  από επιλογή με φιλοξενεί. Και οφείλω να το σέβομαι - και να τον μοιράζομαι. Αυτό μόνο. 
 
* Πιστεύω σ΄ έναν κόσμο χωρίς σύνορα όπου οι άνθρωποι  θα κινούνται ελεύθερα και θα ζουν όπου θέλουν. Και νομίζω αυτήν την ιδέα πραγματώνει και η παράσταση που τοποθετεί στο κέντρο και δίνει θεατρικό χώρο σε μη ηθοποιούς που όμως θέλουν να παίξουν, τρέπει σε θεατρικές σκηνές,  σπίτια, μαγαζιά, δρόμους και σχολεία και αφήνει τους ανθρώπους να εκφραστούν με όλα τα μέσα που διαθέτουν και σε όλες τις γλώσσες που μιλάνε. Κι έτσι ο άνθρωπος που γεννήθηκε στο Πακιστάν μας αφηγείται την ιστορία του στα ελληνικά κι εγώ που γεννήθηκα στην Καβάλα καθοδηγώ τον κόσμο μ' ένα περσικό νανούρισμα.
 
35547719_1725006704250337_1337657844828209152_n.jpg
 
* Στη δραματική πήγα στα 18 οπότε ήταν κάπως περίεργη εμπειρία για εμένα. Ήμουν νομίζω πολύ μικρή για να το διαχειριστώ συνειδητά όλο αυτό. Είχε όπως κάθε  τέτοιο πλαίσιο και ωραίες και πολύ σκληρές εμπειρίες. Είχα όμως τη μεγάλη τύχη η πρώτη μου δουλειά να προκύψει μέσα από τη σχολή όταν ένας καθηγητής μου, ο Κωστής Καπελώνης μου εμπιστεύτηκε το ρόλο της Αννιώς στο «Αμάρτημα της Μητρός μου», του Γ. Βιζυηνού κι έτσι το δεύτερο έτος με βρήκε στο πλευρό του Ηλία Λογοθέτη να παίζω στο υπόγειο του Κουν. Νομίζω η στιγμή που μου το ανακοίνωσαν εξακολουθεί να είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή που μπορώ να θυμηθώ. Με τους συμμαθητές μου όταν τυχαίνει και βρισκόμαστε επί σκηνής είναι σα να μοιραζόμαστε ένα μυστικό, σα να μας ενώνει ένας αδιόρατος δεσμός που χωρίς να τον διαλέξεις, υπάρχει.
 
* Κινηματογραφικά έχω κάνει μόνο δύο ταινίες μικρού μήκους και μια συμμετοχή σε μια μεγάλου αλλά μ' ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτό το μέσο. Γιατί τοποθετεί όπως και το θέατρο στο κέντρο του τη σύνθεση. Είναι μια τέχνη που συνδυάζει την ερμηνεία, την εικόνα, τον ήχο, τη μουσική, ενώ παράλληλα δεν έχει και αυτό το θνησιγενές της παράστασης. Αποτυπώνεται κάπου ενσώματα. Σαν να φυλακίζεις λίγο τη μαγεία.  Και επιπλέον μας θυμίζει πόσο γοητευτικό είναι τελικά να είσαι ατελής -καθώς είναι η τέχνη που οφείλει ολόκληρη την ύπαρξη της στη φυσική ατέλεια των ματιών μας -
 
* Τηλεοπτικά δεν έχω κάνει τίποτα. Ανήκω στη γενιά που πρόλαβε να μεγαλώσει με ποιοτική τηλεόραση και να ζήσει την τεράστια δύναμη που ως μέσο μπορεί να ασκήσει στον κόσμο. Αλλά η έξοδος μου στο επάγγελμα, συνέπεσε με την κρίση η οποία στο χώρο μας, άρχισε  να διαφαίνεται από εκεί. Οι σειρές γινόταν όλο και πιο λίγες, οι παραγωγές όλο και πιο φθηνές και οι συνθήκες πιο πρόχειρες. Κι αυτό με τρόμαξε. Με την έννοια ότι το μέσο συνέχισε να έχει την τρομακτική του δύναμη αλλά χωρίς τις υποδομές να την υποστηρίξει το αποτέλεσμα συχνά σε αφήνει εκτεθειμένο. Αλλά είμαι αισιόδοξη. Πιστεύω ότι και αυτός ο κύκλος σιγά σιγά κλείνει και θα ξαναρχίσουν να γίνονται δουλειές απαιτήσεων από πλευράς συντελεστών και αξιώσεων από πλευράς κοινού. Και σ' αυτήν την εποχή θα το έβρισκα εξαιρετικά ενδιαφέρον να πάρω μέρος.
 
* Η σχέση μου με τον αθλητισμό είναι ένας έρωτας που ήρθε αργά. Στα χρόνια του σχολείου ήμουν από τα παιδιά που μισούσαν τη γυμναστική και δεν έκαναν ποτέ. Ο πιο χαμηλός βαθμός που είχα ποτέ ήταν σε αυτό το μάθημα. Μια δουλειά στο ΚΘΒΕ  στάθηκε η αφορμή να αναθεωρήσω τη σχέση μου με αυτόν. Αισθάνθηκα σωματικά ανεπαρκής σε σχέση με τον υπόλοιπο θίασο που κυριολεκτικά περπατούσε με τα χέρια κι έτσι επιστρέφοντας Αθήνα είπα «εγώ αυτό δε θα το ξαναζήσω» και από τότε κάνω απαρέγκλιτα 3 ώρες χορό κάθε μέρα. 
 
35514106_1725006814250326_7788939439157280768_o.jpg
 
* Κάθε Σεπτέμβρη με ρωτούν οι συμμαθήτριες μου στο χορό αν φέτος θα δώσω τελικά εισαγωγικές για επαγγελματική σχολή χορού κι εγώ από μέσα μου γελάω. Πάντως τώρα όχι μόνο περπατάω με τα χέρια αλλά στέκομαι και στον αέρα καθώς τα τελευταία τέσσερα χρόνια κάνω μανιωδώς και εναέρια ακροβατικά (silks, trapeze και hoop). Κι αυτό ίσως είναι το πιο δύσκολο στοίχημα που έχω κερδίσει ως τώρα.
 
Το τραγούδι μου αρέσει πάρα πολύ, πιστεύω ότι έχει μια μυστική σύνδεση με ένα ξεχωριστό κομμάτι μέσα σου. Ότι τραγουδώντας φέρνεις στο φως μια περιοχή του εαυτού σου, σκοτεινή, κρυμμένη που μπορεί να εκφραστεί όχι με λέξεις αλλά μόνο με ήχους. Και η έκφραση της με αυτόν τον τρόπο είναι πρωτογενώς ιαματική. Και αν έχεις βρει και τους σωστούς δασκάλους η ίαση παύει να είναι προσωπική και γίνεται καθολική. 
 
* Η σκηνοθεσία και το γράψιμο από την άλλη ήταν πάντα μέσα στο πρόγραμμα- δε χρειάστηκε να παλέψω πολύ για να τα κατακτήσω. Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και έχω δουλέψει  επαγγελματικά σαν βοηθός σκηνοθέτη πριν καν τελειώσω τη σχολή.
 
* Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάποια από τις συνεργασίες μου. Κάθε μια από αυτές με διαμόρφωσε και μου χάρισε κάτι. Νιώθω πολύ τυχερή για όσους συνάντησα στο δρόμο μου. Αν με το πιστόλι στον κρόταφο έπρεπε παρόλα αυτά να «ξεχωρίσω» κάποια νομίζω ότι θα ήταν το «Μαύρο Χιόνι» του Μ. Μπουλγκάκοφ  σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου. Ήταν μια δουλειά που με δίδαξε πολλά και κυρίως ότι το ταλέντο δεν είναι ατομική υπόθεση. Μεγαλώνει και διαστέλλεται όταν το μοιράζεσαι. Και φτάνεις σε ένα αποτέλεσμα που είναι κάτι πολύ παραπάνω από το άθροισμα του προσωπικού ταλέντου των συντελεστών. Στο μέλλον ελπίζω να βρεθώ ξανά σε τέτοιες συνθήκες μαγικής συν-δημιουργίας που να με εξελίσσουν και να με πλατύνουν. Γιατί πιστεύω απόλυτα ότι πιο σημαντικό από την επιλογή έργου, ρόλου  ή συγγραφέα είναι η συνύπαρξη και η επικοινωνία. Η Συνάντηση. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ  ευτυχώς όλο και περισσότερο πως το  θέατρο είναι μόνο ομαδική δουλειά.
 
35547718_1725006617583679_4971479444607729664_n.jpg
 
* Φέτος ήταν μια πολύ ιδιαίτερη χρονιά για μένα. Ξεκίνησε με την επανάληψη του Μαύρου Χιονιού- συνέχισε με  την πιο τρελή παράσταση που έχω συμμετάσχει ποτέ τη  LULU – βασισμένη στη  Λούλου του Βέντεκιντ διασκευασμένη σε ένα trance party από τη Δήμητρα Τάμπαση και κατέληξε στην Ελευσίνα να συμμετέχω στην εξαιρετική σύλληψή της Γ. Μαρκοπούλου, Έ_ΦΥΓΑ. Αμέσως μετά  το τέλος των παραστάσεων φεύγω για Καβάλα οπού θα σκηνοθετήσω  στις 8  και 9 Αυγούστου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Φιλίππων την παράσταση «Βάρδα Μπένε – μια ιστορία που μάλλον δε θέλεις να ακούσεις» και είμαι ενθουσιασμενο-αγχωμένη καθώς είναι η πρώτη μου σκηνοθεσία.  Και αδημονώ, και δεν κοιμάμαι, και δουλεύω τους τελευταίους δυο μήνες για αυτό. Και  μετά από αυτό επιστρέφω τρέχοντας για τις πρόβες της παράστασης «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε» του L. Pirandello  σε διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαυρίκιου που αγαπώ και θαυμάζω απεριόριστα – στο Εθνικό Θέατρο. Και νιώθω πολύ τυχερή και ευγνώμων για όλα αυτά.
 
* Στην Αθήνα μου αρέσει το φως. Τη μέρα το άπλετο φυσικό φως που έχει τόση δύναμη που μπορεί να σου φτιάξει ακαριαία τη διάθεση και το βράδυ τα φώτα της πόλης που δε σε αφήνουν να αισθανθείς ποτέ μόνος. Δε μου αρέσει ο θυμός που τα τελευταία χρόνια έχει κυριεύσει τους κατοίκους της.
 
* Στο Αll4fun μου αρέσει το πάθος και η αφοσίωση με την οποία κάνει τόσα χρόνια τη δουλειά του και η παντελής έλλειψη σοβαροφάνειας και δηθενιάς που το χαρακτηρίζει, επαληθεύοντας έτσι και τον τίτλο του.
 
35514113_1725006717583669_7082861637627019264_o.jpg
 
& Αναλυτικές λεπτομέρειες για το "Έ_φυγα" ακολουθούν ΕΔΩ:

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 18/6/2018
 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ